[ราชาสายลมสายฟ้า]ไม่เชื่อหูตัวเอง และยิ่งไม่อยากเชื่อว่าต่อไปตาจะเห็นอะไร
“พวกคุณจะเปลี่ยนเขตสามให้เป็นตลาดผักกันหรือไง?”
“อย่าพูดมาก มาถึงแล้วก็อย่านั่งเฉย งานนี้ยกให้คุณเลย”
หว่านหลานรับของเหลวสีเขียวๆ จากมือเย่ปู้หวี่ แล้วยัดใส่มือ[ราชาสายลมสายฟ้า]ที่ยังมึนงง
“ตอนนี้พวกเราทุกคนเป็นแตงกวา ทำเรื่องนี้ไม่ได้ ต้องฝากคุณแล้วล่ะ ปลอมตัวเป็นฉัน ไปกระจายความตื่นตระหนกในนามของฉุดฟ้าพังทลาย”
[ราชาสายลมสายฟ้า]ก้มดูของเหลวในมือ มองแตงกวาหกตัวตรงหน้า สมองพลันชักกระตุก
“งั้นฉันเป็นนักเวทมนตร์?”
นักเวทมนตร์บ้าอะไรกัน ซูอูเว่ยขำจนพูดไม่ออก
“ยอมรับชะตากรรมเถอะ อย่าดิ้นรนเลย”
เข้าใจยากจริงๆ
สไตล์การทำงานของฉุดฟ้าพังทลายยิ่งยากจะเข้าใจ ตรรกะถูกกินไปหมด กฎเกณฑ์ถูกถอดทิ้ง เหลือเพียงความไร้สาระที่เป็นนามธรรม
[ราชาสายลมสายฟ้า]อุ้มขวดยา ยืนนิ่งไปครึ่งนาที ท่ามกลางความมึนงงยาวนานและความคิดที่ยุ่งเหยิง หลอมรวมสามัญสำนึกของตัวเองใหม่ แล้วปลอมตัวเป็นฉุดฟ้าพังทลายเริ่มวางยาพิษไปทั่ว
ไม่งั้นจะทำยังไง เจ้านายสั่งแล้วจะไม่ทำได้ยังไง?
มันปลอบใจตัวเองไม่หยุด ช่างเถอะ ยังดีกว่าก่อนหน้าที่ไม่ระเบิดตัวเองก็กำลังเดินทางจะไประเบิดตัวเอง
อย่าได้เรียกร้องอะไร่มากกว่านี้เลย
เมื่อพายุบุกโหม หายนะที่แห่งแล้วแห่งเล่าต้องประสบภัย
หายนะที่บอบช้ำและหวาดผวาอยู่แล้ว ยิ่งซ้ำเติมหนักขึ้นไปอีก