เสียงดังเปรี๊ยะปังปนกับเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น ก่อนจะกลับมาเงียบสงบ
หลายคนปรึกษากันโดยไม่เหลียวมอง
เย่ปู้หวี่ไอเบาๆ: "แค่การปลอมตัว ฉันทำเอง ฉันมีแตงกวา เห็ด มะเขือเทศ... นี่คือการปลอมตัว..."
มู่ปิงเกอหลับตาลง ก่อนหันหน้าไปทางอื่น
ไม่รู้ว่าทำไม วันนี้เพื่อนร่วมทีมชอบหาความตายเป็นพิเศษ
หว่านหลานยืนข้างหลังเย่ปู้หวี่ จับไหล่ของเธอ แล้วโผล่หน้าออกมามองเธอช้าๆ
"แตงกวา? เห็ด? มะเขือเทศ?"
เย่ปู้หวี่จนปัญญา ยิ้มแห้งๆ อย่างเอาตัวรอด
"แน่นอน พวกเราก็ใช้เหมือนกัน"
โหลวกวานซานหันขวับ ถามด้วยความสงสัยสุดขีด: "ห๊ะ?"
ซูอูเว่ยที่กำลังสนุกกับการดูเรื่องสนุกอยู่ หน้าเหวอทันที
"พวกเรา?!"
เย่ปู้หวี่หลับตาลง ตัดสินใจได้แล้ว ถ้าจะตายก็ตายด้วยกัน
"ใช่ บอกว่าพวกเราเป็นเหยื่อที่ถูกถวัลย์เทียนชิงวางยา!"
โหลวกวานซานฟังแล้วงงไปเลย ฉันเป็นเหยื่อของตัวเอง ฉันวางยาพิษตัวเองงั้นเหรอ?
หว่านหลานกัดฟัน: "ไม่มีวิธีที่ดูมีหน้ามีตาหน่อยเหรอ?"
"ถ้าดูมีหน้ามีตามากไปก็ไม่มีใครเชื่อ และ... แตงกวานี่สนุกดีนะ" เย่ปู้หวี่แนะนำสินค้าของตัวเองอย่างสุดกำลัง เหมือนแมวกระเป๋ามิติ เธอหยิบของเหลวสีเขียวๆ ออกมาหลายหลอด
"ลองชิมสิ รสชาติสดชื่น ดีต่อใจ ยังมีความหอมหวานพิเศษของแตงกวา เป็นรสชาติจากธรรมชาติล้วนๆ เลยนะ"
เมื่อเห็นของเหลวหกหลอดนั้น ทั้งห้าคนพร้อมใจกันเอนตัวหนี