ภายในดินแดนของ[ล่าอาณานิคม] เงาสองร่างอาบเลือดพุ่งทะยานผ่านโซ่ตรวนระหว่างกัน เลือดหยดลงไปทีละแอ่ง ทีละแอ่ง
“ฉันไม่เข้าใจ”
[ล่าอาณานิคม]ชูแขนขึ้น โซ่ตรวนที่หดตัวมาพันรอบแขนนั้น ปิดกั้นกระบี่ยาวของซูอูเว่ยเอาไว้ ก่อนจะเหวี่ยงอีกแขนขึ้นส่งหมัดหนึ่งจนอีกฝ่ายกระเด็นไปไกล
ดวงตาไร้ใบหน้าของเทพเจ้าเย็นเฉียบ “ฉันไม่เข้าใจ ว่าทำไมต้องฝืนตัวเองถึงเพียงนั้น แม้ชนะ แล้วมันจะเป็นอย่างไร?”
ซูอูเว่ยบิดตัวกลางอากาศ อาศัยสายลมของหว่านหลานลงสู่พื้นอย่างมั่นคง กระบี่ยาวเสียบพื้นฟันโซ่ตรวนขาดไปหลายเส้น
เขาปาดเลือดที่กระเซ็นออกจากมุมปาก เสียงหัวเราะปนเสียงหอบ “นายไม่เข้าใจก็ถูกแล้ว สิ่งที่นายคิดมีแค่การทำลาย ทุกการกระทำล้วนเพื่อทำลายอารยธรรมของโลกนี้
แนวคิดอย่างนายที่ไร้ความเห็นอกเห็นใจ ไม่มีแม้แต่นิดเดียวของความเป็นมนุษย์ จะเข้าใจพวกเราได้ยังไง”
โซ่ตรวนรอบตัวของล่าอาณานิคมสั่นสะเทือนฮัดฮัด เสียงโลหะเย็นเชิดกระทบกันดังไม่หยุดหย่อน
มันก้มตามองฝ่ามือที่เปื้อนเลือดของตนเอง รอยแผลจากที่หว่านหลานเคยเจาะทะลุยังคงอยู่บนฝ่ามือนั้น เสียงพูดยังคงเรียบนิ่งไม่มีคลื่นอารมณ์
“ก็ว่าได้อยู่ ดูท่าพวกเธอกับฉันเป็นปัจเจกที่แตกต่างกันสิ้นเชิง เช่นนั้นก็ใช้ผลแพ้ชนะของการรบครั้งนี้ตัดสินเจ้าของโลกใบนี้เลย ตัดสินเส้นทางของอารยธรรมในโลกนี้ไป!”
เสียงพูดจบ โซ่ตรวนนับร้อยเส้นพร้อมเสียงแหวกอากาศแทงตรงเข้าหาซูอูเว่ย ถักทอเป็นแหงนแน่นที่ไม่มีช่องให้หายใจ