"จุดอ่อนของนายเห็นได้ชัดเจน"
ลูกธนูที่ปล่อยออกมาพร้อมเสียงหวีดวิ้ง ๆ พุ่งเข้าใส่ พร้อมห่อหุ้มเอาสิ่งกระจัดกระจายที่ดูเหมือนไม่จำเป็นแต่กลับขาดไม่ได้เลย แม่นยำฝังเข้าไปในร่างของ[ผู้ล่าอาณานิคม]
ร่างของ[ผู้ล่าอาณานิคม]แข็งค้างเล็กน้อย ร่างกายที่เดิมทีสามารถกลายเป็นควันได้ถูกติดเครื่องหมายเสียสนิท
ร่างที่ถูกจ้องมอง หลบไปไหนไม่ได้อีกต่อไป
เสียงของหว่านหลานดังมาอย่างเรื่อย ๆ
"ขอแค่ถูกมองเห็น พลังของนายก็จะถูกอ่อนกำลังลงไปเรื่อย ๆ ไม่สิ้นสุด"
[ผู้ล่าอาณานิคม]ก้มตัวลง ก้มมองร่างของตัวเอง
ทั้งที่ไม่มีอะไรเลย แต่กลับรู้สึกได้ถึงการถูกเจาะทะลุ ถูกปิดกั้น
จุดอ่อนของข้า?
เป็นไปไม่ได้หรอกที่จะง่ายขนาดนี้
มือที่กดลงบนพื้นของมันขยับเพียงเล็กน้อย พื้นดินก็ถูกโซ่ตรวนนับไม่ถ้วนทับซ้อนกันจนมิด โซ่ตรวนหมื่นสายแผ่ออกไป แล้วพันรัดคนทั้งสองเอาไว้
ปิดล็อกพวกเขาเข้าไปในมิติส่วนตัวของมันอย่างสมบูรณ์
หลังของหว่านหลานเกร็งขึ้นทันที เธอกระโดดหลบไปทางขวา หลบการโจมตีที่เงียบสนิทราวผีสิงนั้นได้ไว้
ซูอูเว่ยยึดกำแพงด้านข้างไว้ มือฉุดเปลวเพลิงออกมาเป็นเส้นยาว พยายามทำลายพื้นที่แห่งนี้
ครั้งก่อนเขากับหว่านหลานก็พ่ายแพ้ให้กับหมัดนี้
เกือบเอาชีวิตไม่รอด
แต่ตอนนี้…ไม่ใช่ครั้งก่อนอีกแล้ว
เขาก้าวย่อยขึ้นบนโซ่ตรวนที่พุ่งเข้ามา เปลี่ยนร่างเป็นใบมีดเกลียวบิดพุ่งเข้าหา[ผู้ล่าอาณานิคม]
หว่านหลานสวับหายไปมาในช่องว่างของโซ่ตรวนนับพันนับหมื่น ลูกธนูในมือไม่เคยหยุดแม้แต่วินาที