เย่ปู้หวี่ชูหอกยาว พุ่งเข้าชาร์จอย่างไม่เกรงกลัว
"นายก็กล้ารังแกเพื่อนฉันสินะ รับหอกเนี่ย!"
[อาณานิคม]ความโกรธเดือดพล่านในใจ อารมณ์แผดเผาพวยพุ่งขึ้นเหมือนภูเขาไฟระเบิด
นั้นแผ่ฝ่ามือทั้งห้าออกอย่างฉับพลัน โซ่ตรวนรอบกายเคลื่อนไหวตามทันที รวมตัวกลายเป็นฝ่ามือขนาดมหึมา พร้อมแรงกดดันอันรุนแรง คว้าหอกยาวที่แทงพุ่งเข้ามาได้อย่างแม่นยำ
หางตาเหลือบเห็นหอกเงาที่พุ่งเข้ามาจากทุกทิศทุกทางราวกับน้ำท่วมฝั่ง ล้อมนั้นจนแน่นิ่งไม่มีรูรั่ว คิ้วของนั้นขมวดแน่น ดวงตาวาบด้วยความหนักอึ้ง
เหนือศีรษะ คมดาบร้อนแรงหนักอึ้งกำลังทุบลงมาด้วยพลังถึงพันตัน ราวกับจะซอยนั้นออกเป็นท่อน ๆ แล้วบดขยี้จนราบคาบ
[อาณานิคม]สูดลมหายใจลึก โซ่ตรวนที่หล่อหลอมเป็นม่านพลังค่อยหดรวมตัว พันรัดร่างตนเองอย่างรวดเร็ว
ในวินาทีสุดท้ายก่อนการหดรวมจะสมบูรณ์ ขอบการรับรู้ของ[อาณานิคม]พลันเจาะผ่านแสงสีฟ้าน้ำเงินบริสุทธิ์ยิ่ง ที่ดูล่องลอยไม่ใช่ของโลกนี้
หยดน้ำใสซึงราวกับมีชีวิต ล่องลอยผ่านหน้าของนั้นด้วยความช้าที่ขัดต่อธรรมชาติ ปลุกภาพหลอนว่าเวลาและอวกาศกำลังแข็งค้าง
ไม่ใช่ ไม่ใช่ภาพหลอน
ความติดขัดและเชื่องช้าอันบรรยายไม่ได้ที่มาจากระดับของกฎธรรมชาติ ดุจบึงโคลนไร้รูปร่าง พวยพุ่งมาจากทุกทิศทางปกคลุมและกัดกินทั้งการรับรู้และการเคลื่อนไหวของนั้น แม้แต่ความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่ละอย่างก็กลายเป็นเรื่องยากยิ่ง
นี่คือพลังแห่งเวลา
ในสายตาอันเคร่งขรึมของ[อาณานิคม] หอกยาวสีเงินที่เปล่งประกาศเย็นเยียบไม่ได้รับผลกระทบแม้แต่น้อย แทงผ่านอากาศที่แข็งค้าง วิถีตรงและเด็ดขาด เจาะทะลุร่างของนั้นที่ตอนนี้เอื่อยช้าลงอย่างแม่นยำ