เย่ปู้หวี่จ้องคำว่า "โชคดี" ที่ขึ้นเต็มหน้าจอ ก่อนจะทรุดตัวลงบนเตียง ผมขาวกระจายแผ่เต็มที่นอน ดูราวกับดอกแดนดิไลอันที่เหี่ยวเฉา
เธอถูกแรงลมและฝนที่พัดผ่านมาปะทะจนพูดไม่ออก
พลิกตัวมุดหน้าลงกับหมอน ทุบหมอนเพื่อประท้วงอย่างอ่อนแรง
"โชคดีบ้าอะไรกัน อยากได้ก็เอาไปเถอะ โยกให้พวกแกก็ได้"
เป้าหมายที่ดีที่สุดที่เย่ปู้หวี่เคยวาดฝันไว้ คือการติดอันดับที่สิบสอง พอเป็นหางแถวได้สิทธิ์เข้าโครงการฝึกอบรมร่วมรุ่นแรก
เธอไม่เคยคิดว่าคะแนนของตัวเองจะดีขนาดนี้ จะว่าไปคนอื่นไม่เชื่อ เธอเองก็ยังไม่อยากเชื่อเลย
"แย่แล้ว ฉันคงออกไปไหนไม่ได้แล้วแน่ ๆ"
เธอนั่งเหม่ออยู่พักใหญ่ ก่อนจะปีนลงจากเตียง แอบมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างระมัดระวัง แล้วเดินวนไปวนมาอย่างไร้จุดหมายในห้อง
กวาดสายตามองรอบห้อง หยิบไม้กวาดที่มุมห้องขึ้นมาเริ่มทำความสะอาดครั้งใหญ่ ห้องไม่ใหญ่เท่าไหร่ ก็เก็บกวาดเสร็จในไม่ช้า
จากนั้นเย่ปู้หวี่ก็แบกไม้กวาดเดินไปกวาดหน้าประตูห้องของมู่ปิงเกออย่างหน้าตาเฉย ระหว่างกวาดก็ตั้งหูฟังความเคลื่อนไหวในห้อง
"อยากขอความช่วยเหลือก็ตรงเข้าไปเลยสิ จะแอบ ๆ ซ่อน ๆ ทำไม" เจ้าปลาวาฬน้อยขดตัวอยู่ในหัวความคิด พลิกตัวไปมาอย่างเบื่อหน่าย
"......"
เย่ปู้หวี่เงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบ "ไม่รู้จะพูดยังไง"
จะพูดว่า... คุณมู่ช่วยฉันอีกครั้งเถอะ ตอนนี้ข้างนอกมีแต่คนอยากตีฉัน ฉันกลัว