สายตาอันคมกริบราวมีดพุ่งรวมไปที่จ้าวเจ๋อ
ตัวเขาเองกลับเพลิดเพลินไปกับมัน ถึงกับเชิดมุมปากขึ้นอย่างท้าทาย
เย่ปู้หวี่จ้องมองจ้าวเจ๋อที่ลอยอยู่กลางอากาศท่ามกลางสายตาทั้งหลาย จู่ๆ ก็รู้สึกแสบตาอย่างบอกไม่ถูก ราวกับดวงไฟที่สว่างจ้าแต่ไร้ประโยชน์
แสบตาถึงขั้นอยากจะกระชากเขาลงมา
“อาจารย์จ้าวเจ๋อ คิดว่าถ้าอยู่ท่ามกลางฝูงหายนะ คงจะดึงความแค้นได้ดีไม่น้อยเลยล่ะ”
คำพูดนั้นปลุกคนทั้งกลุ่มให้ตื่น หลานหวยอวี้ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น "จ้าวเจ๋อเหมาะที่จะเป็นแนวหน้าจริงๆ น่าลองดู"
จ้าวเจ๋อที่กำลังเพลิดเพลินอยู่ถึงกับสะดุ้งมุมปาก อย่าคิดว่าฉันไม่ได้ยินนะ พวกคุณกำลังคิดอะไรกันอยู่ เรื่องทิ้งเพื่อนร่วมทีมเนี่ย?
เมื่อรู้สึกว่าได้เวลาเหมาะแล้ว จ้าวเจ๋อก็กระแอมหนึ่งที กล่อมฝูงชนที่ยังเดือดดาลให้สงบลง
"เอาล่ะๆ อย่าโกรธกันไปเลย พวกเราแค่อยากให้ทุกคนที่อยู่ที่นี่ในวันนี้ ได้ทิ้งชื่อของตัวเองไว้เท่านั้นเอง
ถ้าพวกคุณทนไม่ไหวจริงๆ อยากจะมาล้างแค้นฉัน ฉันก็ยินดีต้อนรับเสมอ จำไว้ให้ดี ฉันชื่อจ้าวเจ๋อ เป็นผู้อำนวยการมหาวิทยาลัยฮวาอาน ยินดีต้อนรับทุกคนมาสมัครเข้าเรียน!"
เย่ปู้หวี่มุมปากกระตุก รู้สึกนับถือในความสามารถจริงๆ ในยามแบบนี้ยังไม่ลืมที่จะโปรโมทรับสมัครนักศึกษา
อาจารย์จ้าวเจ๋อ ช่างทุ่มเทจริงๆ
ติ้งรุ่ยเสวี่ยขยับนิ้วหัวแม่มือเล็กน้อย ดันฝักดาบออกเล็กน้อย สายตาเย็นชาจับจ้องไปที่จ้าวเจ๋อกลางอากาศ ราวกับว่าหากเขาพูดอะไรออกไปอีกคำ เธอจะชักดาบแทงให้ตายคาที่