ทั้งสองคนตื่นเต้นเข้าหากัน เย่ปู้หวี่ที่ไม่มีที่ไป เจอกับชิวจื้อที่ต้องการหนูทดลองสุดด่วน ทั้งคู่ถูกใจกันทันที
ชิวจื้อมองด้วยสายตาจริงจัง: "รุ่นน้องเย่ ผมขาดคน ขาดคนช่วยปะทะพลังหายนะ!"
เย่ปู้หวี่ซาบซึ้งสุดขีด: "ฉันว่างมาก ว่างสุด ๆ ว่างจนไม่มีอะไรทำ!"
วิญญาณที่ไร้ที่หมายสองดวงชนกัน เกิดประกายไฟอันเจิดจ้า ระเบิดความสุขออกมาอย่างบ้าคลั่ง
ระเบิดจนคนข้าง ๆ ร้องเรียกคนบ้า
ชิวจื้ออุ้มวัสดุ: "ตามผมมา พวกเราขาดคนช่วย พอดีหัวหน้าทีมกำลังหาคนไม่เจอ นายมาทันเวลาพอดี"
เย่ปู้หวี่ตามไป: "หัวหน้าทีม? พวกคุณจะออกภารกิจเหรอ?"
"ใช่ ภารกิจเล็ก ๆ ไม่ยาก ไปหาวัสดุในเขตระดับสาม เพื่ออัปเกรดอุปกรณ์ให้สมาชิกทีม" ชิวจื้อพูดพลางยิ้ม
"ตำแหน่งคนช่วยในทีมเรากลับบ้านช่วงวันหยุดพอดี เพราะงานง่าย เลยคิดว่าเราไม่กี่คนไปก็ไม่น่ามีปัญหา แต่มีคนช่วยกำจัดกลิ่นอายหายนะก็ดีเหมือนกัน
อ้อ ใช่แล้ว รุ่นน้องเย่ นายเต็มใจไปกับเราไหม?"
ชิวจื้อเพิ่งนึกได้ว่าตัวเองยังไม่ได้ถามอีกฝ่ายว่าเต็มใจไปหรือไม่ เสียกิริยาไปหน่อย เสียกิริยาไปหน่อย
"ได้สิ"
มีรุ่นพี่พาไป และเป็นงานง่าย ๆ เหมาะกับเย่ปู้หวี่ที่อยากฝึกฝนความสามารถของตัวเองที่สุด
เธอคนเดียวก็รับงานอะไรไม่ได้อยู่แล้ว ครั้งนี้ได้เจอชิวจื้อ ก็ถือว่าโชคดีจริง ๆ
รุ่งโรจน์หลังจากตกต่ำซะที
ตามชิวจื้อไปยังจุดออกเดินทาง ชิวจื้อตะโกนไปยังทีมของตัวเองแต่ไกล: "หัวหน้าทีม ผมมาแล้ว ผมหาคนช่วยมาได้"