ซูอูเว่ยจ้องมองเงาหลังของเย่ปู้หวี่อย่างมีความหมาย ลึก ๆ ในใจ จากข้อมูลที่เขารู้มา การสอบเข้ามหาวิทยาลัยรอบนี้ไม่มีผู้เข้าสอบขั้นหนึ่งอยู่จริง และคนคนนี้ก็มีพฤติกรรมแปลกประหลาดมาก
ที่จริงเขาสังเกตเห็นคนผู้นี้มานานแล้ว แอบดูอยู่พักใหญ่ จากพฤติกรรมประหลาด ๆ ก่อนหน้านี้ กับคำพูดเพ้อเจ้อที่พูดออกมา
เขาสงสัยว่า คนคนนี้... เกรงว่าจะเป็นหายนะที่แฝงตัวเข้ามาในหมู่ผู้เข้าสอบ
ซูอูเว่ยเอ่ยถามเชิงทดสอบ “น้องเย่ปู้หวี่ นายไม่ฆ่าหายนะ แล้วจะผ่านการประเมินได้ยังไง?”
เย่ปู้หวี่เกาหัว “การประเมินไม่ได้ดูที่ระดับการสำรวจเหรอ?”
ยังรู้จักระดับการสำรวจอีก ซูอูเว่ยยกมุมปากขึ้น ยิ้มอย่างสดใสราวกับหนุ่มน้อยนิสัยดี
“แต่การฆ่าหายนะเพื่อเอาวัสดุ ก็เป็นส่วนสำคัญของการสำรวจเหมือนกันนะ”
ซูอูเว่ยยิ้มจนตาหยี “ก็เพราะ... หายนะส่วนใหญ่เก่งในการพรางตัว มีเพียงซากศพหลังความตายเท่านั้นที่จะเผยให้เห็นแก่นแท้บางอย่าง ยิ่งเก็บซากได้มากเท่าไหร่ ก็ยิ่งรู้ว่าหายนะมีแก่นแท้เป็นอะไร และรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในพื้นที่นี้”
ภายใต้สายตาที่แฝงความอยากรู้อยากเห็นของซูอูเว่ย เย่ปู้หวี่ดูเหมือนเพิ่งเข้าใจอะไรบางอย่าง กำหมัดทุบมือ “อ้อ~ งั้นสุดท้ายแล้วสิ่งที่ทุกคนรู้ ก็เหมือนกับตัวเองสินะ!”
เธอมองซูอูเว่ยด้วยความตื่นเต้น “พี่ซู นายรู้ไหมว่าสิ่งที่นายเพิ่งเผาไปเมื่อกี้คืออะไร?”
“ก่อนหน้านี้ได้วัสดุมาเล็กน้อย รู้สึกว่ามันคือขนกระต่าย แก่นแท้น่าจะเป็นพวกกระต่ายอะไรประมาณนั้น”