หว่านหลานกอดอก ก้มมองแผนที่โบราณผืนนั้น
"เฮ้ ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาขนานนามว่าตำนานเล่มหนึ่งรึไง เอ๊ะ... แล้วมันคือบันทึกที่แท้จริงงั้นสินะ"
ซูอูเว่ยพยักหน้า ใบหน้าเผยความอาดูร
"บางสิ่งส่งต่อกันมาไม่ได้ จึงต้องซุกซ่อนไว้ในเรื่องเล่า บางกลุ่มมีคุณูปการใหญ่โตจนถูกร้อยเรียงเป็นบทเพลงที่คนร้องขับขานสืบต่อกันมา
และก็มีเพียงสิ่งที่ทุกคนรู้จักเท่านั้นที่จะถูกตัดขาดยุคสมัยออกไปไม่ได้ แต่สิ่งที่ถูกทำลายมีมากเกินไป พวกเขาถูกหลอกลวงมานานเกินไป
ถูกแกะสลักคำกล่าวอันแย่ย่ำเอาไว้ในสมอง แล้วยังคิดว่านั่นเป็นความคิดของตัวเอง ดูสิ เราอ่านภาษาที่นี่ออก ก็เพราะตัวอักษรของเราเคยแพร่มาถึงที่แห่งนี้
นั่นหมายความว่า โลกใบนี้อย่างน้อยเคยเคียดแค้น—เคยสัมผัสกับอารยธรรมนอกดวงดาว แต่ทำไมถึงกลายเป็นรูปโฉมอนาจแบบนี้ คงไม่พ้นสิ่งนั้นเป็นแน่"
หว่านหลานพยักหน้าอย่างตั้งใจ แล้วเล่าถึงสิ่งที่เห็นในการออกภารกิจครั้งนี้
"ฉันไปปราบปรามชนเผ่าข้างเคียงสองสามเผ่า ได้ฟังจากหัวหน้าเผ่าว่า ทุกอย่างที่พวกเขามีล้วนปล้นมาจากเผ่านี้
สมัยก่อนที่แห่งนี้เจริญรุ่งเรืองมาก คนที่นี่ฉลาด ยังมีกำลังเหลือพอช่วยเหลือคนอื่น แม้ช่วยพวกเขาสร้างระบบภาษาและตัวอักษรของตัวเอง
แต่ความจริงใจแบบนี้พวกเขารับไม่ได้ พวกเขาชินกับชีวิตของสัตว์ร้าย ชินกับการกินคน สัตว์ร้ายที่สวมถุงหนังมนุษย์ไม่อาจมอบให้ได้ในสิ่งที่ตัวเองไม่เคยมี
ดังนั้นพวกเขาไม่พัฒนาตัวเอง ไม่คิดมองไปยังสิ่งที่ดีกว่า กลับรวมตัวกันแย่งชิงที่แห่งนี้ และตกลงกันโดยไม่ต้องพูดตรงกันว่าจะผลัดเวรมาเป็นนายของคนเหล่านี้