“ใฝ่หาความสุขไม่ผิด แต่จุดประสงค์สุดท้ายผิดตั้งแต่ต้น แบบอย่างที่อยากเป็นก็ผิดไปด้วย เพราะฉันนั่นเองถึงหลงทาง รากทางจิตใจของพวกเรามันขาดมาแล้ว
การหาเงินก็เพื่อมีทรัพยากรไปทำในสิ่งที่ตัวเองอยากทำ การทำในสิ่งที่อยากทำก็เพื่อกลายเป็นตัวเองในเวอร์ชันที่ดีกว่า แล้วอะไรคือตัวเองที่ดีกว่า สิ่งนั้นต้องดูว่าแบบอย่างของเจ้าคือใคร”
อู่เจียมองแผนที่บนฟ้าอย่างหลงทาง ความโศกเศร้าบางอย่างผุดขึ้นในใจโดยไม่มีเหตุผล
สถานที่ที่ถูกขีดวาดบนแผนที่นั้น คือดินแดนที่บรรพบุรุษของเผ่าเคยก้าวย่างไปสำรวจวัดไว้
ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมคำขวัญของบรรพชนถึงได้ทรงอำนาจเช่นนั้น ไม่น่าแปลกใจทำไมพวกเราตะโกนมันออกมาแล้วรู้สึกอับอายแปลก ๆ
ที่แท้พวกเราสูญเสียอะไรไปมากมายขนาดนี้
ที่แท้พวกเราถูกทาสและถูกหลอกลวงมานานขนาดนี้
เสียงสะอื้นแผ่ว ๆ ดังขึ้นทีละคน ค่อย ๆ ลามไปเป็นผืน ๆ ต่อเนื่องกันทั้งฝูง
อู่เจียตบลงที่อกซึ่งอึดอัด ในที่สุดก็เข้าใจว่าทำไมตัวเองก่อนหน้านี้ถึงว่างเปล่าขนาดนั้น
ตั้งใจว่าหามาได้เท่านี้ก็พอแล้ว แต่หามาได้อีกหน่อยก็อีกหน่อย ทั้งที่มากพอจะยังชีพได้แล้ว ก็ยังรู้สึกไม่พอ
เพราะเขาแทบไม่เคยหาเป้าหมายของตัวเองเจอเลย
ไม่รู้ว่ามาจากไหน ไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน
ไม่สามารถหลอมรวมชีวิตของตัวเองเข้ากับสิ่งที่มีคุณค่าได้ นั่นแหละคือสิ่งที่ทรมานและว้าวุ่นใจที่สุด
“ฉันอยากได้เงินเยอะมาก ๆ แล้วก็ไม่ทำอะไรเลย ความคิดแบบนี้แหละที่เป็นความคิดที่ถูกชักจูง
เพราะสัญชาตญาณบอกเราว่า ถ้าไม่ทำอะไรเลย จะสูญเสียสิ่งที่สำคัญไป และเพราะไม่รู้ว่าสิ่งนั้นสำคัญคืออะไร จึงมีแต่คิดว่าเงินยังไม่พอเท่านั้น