หว่านหลานตบสะโพกช้างขาวตัวใหญ่ใต้ตัว แล้วเหลือบมองกองทัพที่ตนชักนำมาด้วยความรู้สึกเศร้าหมอง
“อู่เจีย เจ้าว่าเผ่าของพวกเจ้ายิ่งใหญ่หรือไม่”
ทหารน้อยอู่เจียพยักหน้า “แน่นอน เผ่าของเราคือเผ่าที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก”
“อือ แถมยังฉลาดที่สุด ทรงพลังที่สุด ใจกว้างสุดประมาณ รู้ทั้งฟ้ารู้ทั้งแผ่นดิน เป็นเผ่าที่ยิ่งใหญ่อีกต่างหากสินะ”
หว่านหลานเหลือบตามองทหารน้อยที่พยักหน้าอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม
“แต่เหตุไรฉันถึงมองไม่เห็นสิ่งนั้นจากเจ้าเล่า”
อู่เจียเงยหน้าขึ้นอย่างเลื่อนลอย
“อะไรนะ?”
หว่านหลานชี้ไปยังเหล่าทหารข้างหลังอู่เจีย
“ฉันมองไม่เห็นมันจากพวกเจ้าทั้งหลาย ไม่เห็นความยิ่งใหญ่ ความฉลาด ความกล้าหาญ ความไร้ความหวาดกลัว และความโรแมนติกอันเลยเถิดเทิดจินตนาการที่พวกเจ้าพูดถึง”
หล่อนชำเลืองสายตากลับ แล้วเงยหน้าหัวเราะอย่างรื่นเริงพร้อมยืดมือออกไปคว้าจับอากาศบนฟ้า
“ไม่รู้สึกเหรอว่านี่คือปัญหาใหญ่ที่สุด บรรพบุรุษของพวกเจ้ายิ่งใหญ่ชัดเจน ทั้งเฉลียวฉลาดทั้งกล้าหาญ มีจิตใจกว้างใหญ่พอจะห่วงใยโลกทั้งใบ เยือกเย็นมั่นคงไม่หวั่นเกรงศัตรูที่แข็งแกร่งจะบุกรุก
แต่ตัวตนของพวกเจ้า กลับไม่มีสิ่งเหล่านั้นแม้แต่น้อย”
อู่เจียแรกเริ่งฟังไม่เข้าใจ เต็มหน้าไปด้วยความงุนงง ไม่รู้จะตอบคำถามนี้ว่าอย่างไร
“หรือว่าฉันจะโง่เกินไป?”
หว่านหลานส่ายหัว “อู่เจีย ตอนนี้เจ้าอยากทำอะไรที่สุด สิ่งที่อยากได้ที่สุดในชีวิตคืออะไร”