หายนะที่คิดว่าตัวเองเก่งกาจพลันแข็งค้าง ร่างถูกพลังบางอย่างที่ต่อต้านไม่ได้กดให้ลอยมาอยู่เบื้องหน้าของคนทั้งกลุ่มโดยไม่อาจขัดขืน
มันไม่แม้แต่จะเห็นใบหน้าของอีกฝ่าย เห็นได้เพียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาใกล้ และสายตาเยือกเย็นที่กดดันลงมาจากเบื้องบน
"หายนะระดับ 9 เหรอ หาได้ยากนะ"
เย่ปู้หวี่บีบปลายนิ้ว ชี้และกลางประกบเข้าด้วยกันแล้วแตะตรงกลางคิ้วของมัน
"บอกฉันมา ใครพวกพาพวกเจ้าไปทำลายชางหยวน หัวโจกเป็นใคร และหมอกสีเทานั่นมันคืออะไร"
เรื่องชีวิตตายขนาดนี้ ฉันจะบอกแกได้ไง
ในใจคิดอย่างนั้น แต่ปากกลับพูดว่า
"เจ้าของหมอกสีเทาไม่รู้ แต่มันให้พลังแก่พวกเรา ผู้ที่ทำลายชางหยวนคือการนำทางจากสิ่งลึกลับ ไม่ใช่แค่ชางหยวน คำสั่งนำทางที่มันให้คือ กำจัดทุกสิ่งที่ขวางทาง"
ไม่ใช่ ฉันไม่ได้อยากพูดพวกนี้ ทำไมฉันควบคุมตัวเองไม่ได้ แล้วทำไมพลังของฉันถึงกำลังเสื่อมถอย
หรือว่า...
พวกนี้คือสิ่งลึกลับที่อยู่เบื้องหลังชางหยวน แต่ทำไมตอนชางหยวนล่มสลายอีกฝ่ายถึงไม่ปรากฏตัว แต่กลับมาอยู่ที่นี่ตอนนี้
มันพยายามสุดชีวิตจะหลุดพ้นจากการรัดอันเร้นลับนี้ ยิ่งดิ้นยิ่งรู้สึกสิ้นหวัง พลังลึกล้ำไร้ก้นบึ้งกดร่างเอาไว้แน่นหนา แม้แต่วิญญาณก็ถูกรัดไว้เช่นกัน
ต่อไปจะเจออะไร ความตาย หรืออะไรกันแน่
ความหวาดกลัวไร้เทียมครอบงำจิตใจ เหงื่อเย็นซึมเปียกเสื้อผ้าเป็นชั้นๆ เมื่อครู่ยังเอาใจชื่นในความเก่งกาจของตัวเอง อีกวินาทีกลายเป็นเชลยเสียแล้ว