"หน้าตาก็ธรรมดาๆ" เสียงของมู่ปิงเกอเรียบนิ่ง
มุมปากของเย่ปู้หวี่กระตุก ใจคิดว่าธรรมดาจนน่าเบื่อไปแล้ว คนเราจะนิ่งเหมือนน้ำนิ่งขนาดนี้ได้ยังไงกัน
หล่อนมองไปรอบๆ แล้วเอ่ยขึ้น "เธอช่วยบรรยายสิ่งที่เห็นหน่อยได้ไหม สิ่งที่เราเห็นอาจจะไม่เหมือนกัน"
มู่ปิงเกอจึงหันกลับมา คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูด "ศพไร้หัวขวางทาง กรงเล็บกระดูกสีขาว สัตว์ประหลาดที่ปลอมตัวมาล่ามนุษย์... แต่สำหรับผู้ตื่นรู้แล้ว น่าจะเป็นเรื่องธรรมดา"
"หา??"
เย่ปู้หวี่ชะงักนิ่งอยู่กับที่ เหงื่อแตกพลั่ก จู่ๆ ก็รู้สึกว่าลมที่พัดมาด้านข้างชวนขนลุก
มู่ปิงเกอขมวดคิ้ว "มีอะไรผิดปกติหรือ?"
มันผิดปกติสุดๆ ไปเลย สิ่งที่ฉันเห็นไม่ใช่อย่างนี้นี่นา!
เหลือบเห็นกลุ่มคนสามคนกำลังเล่นบาสเกตบอลในสนามด้วยท่าทางเท่ๆ เย่ปู้หวี่ก็เอ่ยเสียงสั่นๆ พร้อมยื่นมือออกไป
"รุ่นพี่มู่ พวกเขาทำอะไรกันอยู่?"
"พยายามกำจัดศพไร้หัว"
เย่ปู้หวี่กลืนน้ำลาย "ไม่ได้กำลังเล่นบาสเกตบอลอยู่หรือ?"
มู่ปิงเกอ: ...
ในที่สุดดวงตาสีฟ้าใสก็มีประกายบางอย่างปรากฏขึ้น หล่อนทำหน้าเหมือนกำลังพูดว่า 'ตาเธอมีปัญหาหรือเปล่า' ทำให้เย่ปู้หวี่เบะปากด้วยความน้อยใจ
"สิ่งที่ฉันเห็นคือ พวกเขาสามคนกำลังโชว์ลีลา เล่นบาสเกตบอลกันอยู่"
ทั้งสองคนมองหน้ากัน เงียบไปนาน ต่างคนต่างกำลังเขย่าโลกทัศน์ของตัวเอง
มู่ปิงเกอเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน "จะลงไปดูไหม?"
เย่ปู้หวี่พยักหน้า ในวินาทีนั้น มือที่แข็งแรงข้างหนึ่งก็วางลงบนไหล่ของหล่อน ตามมาด้วยแรงมหาศาลที่กระแทกใส่ร่างหล่อน เหวี่ยงหล่อนออกจากทางเดินในตึกอย่างไร้ความปรานี