ในห้องผู้อำนวยการ เย่ปู้หวี่นั่งอย่างไม่สะดวกใจอยู่บนเก้าอี้ กอดถ้วยชาร้อนๆ ไว้ นิ่งเงียบรอคอย
ฝั่งตรงข้าม หญิงวัยกลางคนผู้มีอารมณ์อ่อนโยนเปิดจดหมายแนะนำออกมา อ่านเนื้อความในนั้น
กาลเวลาได้ทิ้งรอยย่นบางๆ ไว้บนใบหน้าของนาง และทำให้ดวงตาคู่นั้นลึกล้ำขึ้น
ผมดำขลับถูกมัดไว้ด้วยปิ่นไม้ด้านหลังศีรษะ เวลาขมวดคิ้ว คิ้วที่อ่อนโยนคู่นั้นก็กลายเป็นดาบคม กรีดเข้าไปในขมับ ทำให้เกิดบรรยากาศเย็นชาและน่าเกรงขาม
นางวางจดหมายลงช้าๆ เงยหน้าขึ้นมองเย่ปู้หวี่: "ยินดีต้อนรับสู่สถาบันศึกษาสี่สัญลักษณ์ นักเรียนเย่ปู้หวี่ ก่อนหน้านี้เธอเป็นคนธรรมดาใช่ไหม รู้จักผู้ตื่นรู้และสถาบันศึกษาสี่สัญลักษณ์มากแค่ไหน?"
เย่ปู้หวี่ยิ้มอย่างเก้อเขิน เหงื่อเย็นเม็ดหนึ่งไหลลงมาจากหน้าผาก
"ตอนสอบเข้ามัธยมปลายไม่สามารถตื่นรู้ได้ ก็เลยเลิกคิดที่จะเป็นผู้ตื่นรู้ ความรู้เกี่ยวกับผู้ตื่นรู้ก็มีเพียงประกาศอย่างเป็นทางการ ส่วนสถาบันศึกษาสี่สัญลักษณ์... ก็รู้แค่เพียงเล็กน้อย"
หลานหวยอวี้หยุดไปครู่หนึ่ง: "แล้วเธอเข้ามาได้ยังไง?"
"ก็เดินเข้ามาสิ"
เดินเข้ามา?
หลานหวยอวี้มองออกไปนอกหน้าต่าง พื้นที่เขตสีฟ้าระดับสอง อันตรายไม่น้อยเลย ที่ที่คนธรรมดาเพิ่งตื่นรู้จะก้าวเท้าเข้าไปได้หรือ?
"ตอนที่มาถึง เห็นสิ่งแปลกๆ อะไรบ้างไหม?"
เย่ปู้หวี่พยักหน้าอย่างซื่อสัตย์ แล้วก็ทำท่าทางประกอบ
"เห็นเถาวัลย์ที่จับข้อเท้าคนได้ ภาพวาดที่เคลื่อนไหวได้ ต้นไม้ที่คอยติดตามคน แล้วก็ราวบาสเก็ตบอลที่ขวางทาง"
หลานหวยอวี้คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็เข้าใจถึงปรากฏการณ์ประหลาดที่เกี่ยวข้องได้ทันที