เย่ปู้หวี่จ้องมองโครงเหล็กสำหรับเล่นบาสเก็ตบอลกลางสนามด้วยดวงตากลมโตสีทับทิม สีหน้าเหมือนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
เธอไม่อาจเชื่อมโยงเจ้าสิ่งนี้เข้ากับศพไร้หัวได้จริง ๆ
ฝูงคนที่ยืนดูต่างวิพากษ์วิจารณ์: "เฮ้อ... แม้แต่มู่ปิงเกอก็ยังไม่สามารถไล่ศพไร้หัวได้ คงต้องฆ่ามันทิ้งอย่างเดียว"
"ก่อนหน้านี้คงเป็นเหตุการณ์ที่เกิดโดยบังเอิญ?"
เย่ปู้หวี่เงยข้อมือขึ้นอย่างเงียบ ๆ แล้วจิ้มเครื่องสื่อสารสองสามครั้ง
เปิดไฟฉายในตัว ปรับสีแสงเป็นสีเขียว ลดขอบเขตให้เข้มข้นเป็นเส้นเดียว ชี้ไปยังจุดใดจุดหนึ่งบนศพไร้หัวกลางสนาม
"คุณมู่ ช่วยเอาหัวโยนไปที่จุดนี้หน่อย อย่าใช้แรงมาก แค่แรงธรรมดาก็พอ"
มู่ปิงเกอพยักหน้า ไอน้ำห่อหุ้มศีรษะแล้วเหวี่ยงเบา ๆ ใส่ศพไร้หัว
สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่ศีรษะที่ลอยไป: "โอ้~——"
เมื่อศีรษะตกลงในตะกร้าอย่างสวยงาม เย่ปู้หวี่กำหมัด: "เยี่ยม โยนเข้าไปแล้ว!"
ผู้คนงงงวย: "แต่ศพไร้หัวดูเหมือนจะยิ่งดุร้ายขึ้นนะ"
"หา?" เย่ปู้หวี่มองพวกเขาด้วยสีหน้าบริสุทธิ์ "นั่นมันตื่นเต้นดีใจไม่ใช่เหรอ?"
ทุกคนเงียบไปครู่หนึ่ง: "...อะไรนะ?"
ตาไหนของเธอที่เห็นว่ามันดีใจได้?
เย่ปู้หวี่: สองตาของฉันเห็น!
"คุณมู่ กลับมาเถอะ อย่าเพิ่งฆ่า ดูมันก่อน!" รุ่นพี่หญิงคนหนึ่งตะโกน
มู่ปิงเกอสลายคมมีดน้ำที่รวมตัวในมือ ถอยห่างจากศพไร้หัว สายตาจริงจังชะงักเมื่อเห็นศพไร้หัววิ่งหนีไป
เหล่ารุ่นพี่จำนวนหนึ่งรู้สึกปิ๊งแวบ: "ที่แท้มันก็วิ่งหนีได้จริง ๆ นี่เอง"