"นี่คือสงคราม"
คำพูดของเฉินเจ๋อดังก้องกังวานราวสายฟ้า ทำให้ทุกคนชะงักนิ่งอยู่กับที่
เขาหันไปปรบมือเบา ๆ "แต่ไม่ใช่สงครามที่พวกเธอจะเข้าไปมีส่วนร่วม ข้างหน้ามีคนมารับพวกเธอแล้ว ถึงเวลาต้องกล่าวลา"
เฉินเจ๋อเดินไปหยุดตรงหน้าเย่ปู้หวี่ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม "เรื่องอื่นฉันไม่ขอถาม ฉันมีคำถามเดียว วิญญาณของพวกเขา เธอพากลับไปยังโลกปัจจุบันได้ไหม?"
เย่ปู้หวี่พยักหน้าเงียบ ๆ "ได้"
"เฮ้อ..." เฉินเจ๋อถอนหายใจยาว "งั้นพวกเขาฝากเธอก่อน"
เครื่องสื่อสารที่ข้อมือสั่นไม่หยุด ส่งรายงานศึกเข้ามาทีละฉบับ
"เอาล่ะ ฉันต้องไปแล้ว
ตอนแรกเราตั้งใจใช้โรงละครคูหรงโรยเพื่อเปิดโปงปมปัญหาของแม่น้ำลืมเลือน เอาความสิ้นหวังของคนธรรมดากับความอึดอัดของผู้ตื่นรู้ขึ้นมาแสดงให้เห็น ให้คนทั้งโลกปัจจุบันเริ่มคิดถึงความเป็นไปได้ในการปฏิรูป
แต่สิ่งที่พวกเธอทำเกินกว่าที่เราคิดไว้มาก พลังใหม่แบบนั้นคือปาฏิหาริย์ที่เราไม่เคยคาดคิด ภารกิจของพวกเธอจบลงแล้ว ที่เหลือฝากพวกเรา"
อีกาดำกระพือปีก พาพวกเขาไปส่งยังที่ซือเหวยเจี่ยนกับเหอหมินที่รีบมาถึง เฉินเจ๋อโบกมืออย่างอิสระ เสี้ยวตัวมุ่งหน้าสู่สมรภูมิ
ทุกคนมองตามแผ่นหลังของเฉินเจ๋อ นิ่งงันไปนาน นี่คือเสาหลักของต้าเซี่ย
ควบคุมสถานการณ์ทั้งหมดได้อย่างเงียบเชียบ ผืนน้ำที่ดูสงบนิ่งเบื้องล่างคือดาบที่กำลังจะชักออกมา เคลื่อนไหวดั่งสายฟ้า ในยามวิกฤต ยกทัพโจมตีศัตรูอย่างถึงตาย
ละครของโรงละครคูหรงโรยปิดฉากลงด้วยจุดเริ่มต้นของสงคราม