ผู้อำนวยการทั้งสี่ไม่เลือกรักใคร่พวกใด พอตกเช้ากำแพงก็เต็มไปด้วยตัวอย่างหลายชิ้น
สือช่านถ่ายรูปบันทึกอย่างอารมณ์ดี ดีงาม ดีงามมาก รอให้พวกเขาเติบโตขึ้นมาพยุงตัวเองได้ รอให้ตัวเองได้เกษียณ สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นของที่น่าหยิบมาอวดและคิดถึง
ทีมฉุดฟ้าพังทลายทำอะไรไม่ถูก ทีมขอบฟ้าหน้าซีดเผือด
จงทำลายซะเถอะ
สือช่านเงยหน้าขึ้นสั่งการ “อย่าทำหน้าบูดกัน มา ยิ้ม เขิลส์”
“…………”
ครั้งนี้แม้แต่ซูอูเว่ยก็ยิ้มไม่ออก ผลของการคิดเร็วทำไปก็คือต้องทิ้งประวัติศาสตร์ที่น่าอับอายไว้แบบนี้หรือ หรือว่าตายไปก็ยังหลับตายังไม่สนิท
โหลวกวานซานหัวเราะอย่างเปิดเผย “นี่มันก็ดีนี่นา ผมรู้สึกว่าเรากำลังพัฒนา เหลืออีกนิดเดียวก็โจมตีถึงอาจารย์หลานหวยอวี้แล้ว”
หว่านหลานหลับตา ผิดพลาดนิดเดียวก็ต่างกันไกลลิบ ที่ไหนได้แค่นิดเดียว เรียกว่าห่างกันคนละขอบฟ้าต่างหาก แต่การประสานงานก็ดีขึ้นจริงๆ
อย่างน้อยก็ไม่มีกรณีคนสองคนชนกันอีกแล้ว
“ทีมฉุดฟ้าพังทลายประสานงานได้ดี ทีมขอบฟ้า พวกเธอต้องพยายามหน่อยนะ เป้าหมายคือการก้าวข้ามระดับสี่ เอาความฮึกเหิมออกมาหน่อย”
จ้าวเจ๋อกล่าวให้กำลังใจทีมขอบฟ้า
ทีมขอบฟ้านิ่งงันไปทั้งทีม คนทั้งทีมชาไปหมด
ขอโทษนะอาจารย์ พวกเราไม่ใช่ทีมกดฟีเจอร์ จะให้เลเวลขึ้นก็ขึ้นไม่ได้
พอตกเย็น หลานหวยอวี้มองกำแพงที่มีหลุมถึงสิบสองหลุมแล้วครุ่นคิด