เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น
กำแพงที่ซ่อมแซมเสร็จมีตัวอย่างฝังอยู่หลายชิ้น
ซูอูเว่ยที่เพิ่งจะโล่งใจมาครึ่งวันก็กลับมาหมดสภาพอีกครั้ง
"ผมรู้สึกว่าระดับสี่ของผมเลื่อนขึ้นมาฟรีๆ"
มู่ปิงเกอนิ่งเงียบไปนาน
"พลังต่างกันมากเกินไป"
หว่านหลานไม่ยอมแพ้ ส่งเสียงเย็นชา
"ฉันไม่เชื่อหรอก ว่าจะตีโดนสักครั้งไม่ได้!"
เย่ปู้หวี่ที่ไม่ได้พูดมานาน กำลังคิดว่าคราวหน้าจะสู้ยังไง
"ไม่ใช่ว่าไม่มีโอกาส แค่เราสู้กันมั่วเกินไป"
มั่วเหมือนขนมเกลียวทอดที่พันกันยุ่งเหยิง ไม่มีความร่วมมืออะไรเลย
โข่วอิ้ง: ............
"เราจำเป็นต้องคุยกันในท่าแบบนี้ขนาดนั้นเลยเหรอ?"
คนห้าคนที่ฝังอยู่ในกำแพงก้มลงมองหลานกวานซานที่ถูกเหลยเยว่ใช้เป็นกระสอบทราย
หว่านหลานตะโกน: "โต้กลับสิหลานกวานซาน พลังซ่อนเร้นของนายล่ะ เอามันออกมาสักนิดแล้วต่อยมันเลย!"
ซูอูเว่ยยิ้มแห้ง: "ของแบบนั้น มันไม่ได้อยากเอามาใช้ก็ใช้ได้นี่นา"
หว่านหลานถามด้วยความอยากรู้: "มู่ปิงเกอมีพลังของ[การกัดกร่อนแห่งเหวลึก] หลานกวานซานบอกว่าเขาเป็นบุตรแห่งผืนดิน งั้นพวกนายล่ะ?"
"ถามกันตรงขนาดนี้เลยเหรอ?" ซูอูเว่ยคิดแล้วก็พูดเล่น: "งั้นเดากันดูสิ?"
"ไม่อยากบอกก็ไม่ต้องบอก จะให้เดาไปทำไม" หว่านหลานเบ้ปากแล้วกลอกตา
"พลังที่แข็งแกร่งเกินไป เบื้องหลังมันมักจะมีเรื่องราวที่ไม่เปิดเผย บางทีอาจจะทำให้ตัวเองกลัว หวาดระแวง ไม่กล้าใช้ด้วยซ้ำ ใช่ไหมโข่วอิ้ง"