เมื่อปลายนิ้วของเย่ปู้หวี่เลื่อนไหว พระจันทร์เสี้ยวเรืองรองจาง ๆ ก็ปรากฏขึ้น แตกกระจายเป็นแสงสีเงินโปรยปรายลงมา ดั่งม่านแสงจันทร์ยามราตรี โอบห่มโหลวกวานซานด้วยแสงจันทร์บางเฉียบดั่งปีกแมลง
ความเย็นเฉียบซาบซ่านเข้าสู่กลางคิ้ว จุดแสงสีเงินแทรกเข้าสู่โลกจิตของโหลวกวานซาน ร่วงสู่แกนโลกอันเงียบสงบที่อยู่ตรงนั้น
พระจันทร์เสี้ยวขนาดมหึมาผุดพรวดขึ้นในโลกจิตของโหลวกวานซาน แสงสีเงินสาดส่องลงมา
โหลวกวานซานและ[เสียงกัมปนาท]เงยหน้ามองพร้อมกัน
ในม่านตาสะท้อนภาพจันทราเดียวกัน ในสายตาของพวกเขา พระจันทร์เสี้ยวเริ่มเปลี่ยนไป
เมื่อพระจันทร์เสี้ยวโคจรถอยหลัง แกนโลกอันสงบนิ่งก็สั่นสะเทือน เจตจำนงโบราณที่หลับใหลมานานกำลังค่อย ๆ ตื่นขึ้นตามรอยแสงสีเงิน
พระจันทร์เสี้ยวเปลี่ยนเป็นข้างแรม แกนโลกระดเบิดออก ถอยหลังขึ้นไปลอยอยู่ใต้พระจันทร์ข้างแรม
ร่างหนึ่งก้าวออกมาจากแกนโลก สิ่งแรกที่ปรากฏคือปลายดาบแหลมคม ตามมาด้วยผมสีส้มน้ำตาล ชายหนุ่มถือดาบคมก้าวออกจากแกนโลก
[เสียงกัมปนาท]ม่านตาสั่นสะท้าน: "เสี่ยวเฟิง!"
"ใช่ฉันเอง เซอร์ไพรส์ไหมล่ะ!"
ดาบคมแทงทะลุร่างพร่ามัวของ[เสียงกัมปนาท]ในพริบตา สายตาคู่หนึ่งที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจเหลือแสนมองไปยังโหลวกวานซาน
"เฮ้ รุ่นน้อง ดูท่าแกจะต้องการความช่วยเหลือนะ"
ข้างแรมเปลี่ยนเป็นข้างขึ้นข้างแรม [เสียงกัมปนาท]ส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด ฝ่ามือหนึ่งแทงทะลุจากภายในออกมา
นิ้วทั้งสิบชูออกไปข้างนอก ฉีกกระจ่างกายจิตของ[เสียงกัมปนาท] ชายหนุ่มผมดำก้าวย่างออกมา