เย่ปู้หวี่ควบคุมพลังของตัวเอง ให้พลังรักษาของเธอใช้กับส่วนที่ปกติของโหลวกวานซาน เพื่อไม่ให้เขาตายเพราะเสียเลือดมากเกินไป ที่เหลือปล่อยให้หว่านหลานจัดการตามใจ
[เสียงกัมปนาท]มองแขนขวาที่หักไป ไม่ค่อยเข้าใจวิธีทำของทีมฉุดฟ้าพังทลายนัก
"ไม่ให้โหลวกวานซานทำร้ายพวกคุณ แต่พวกคุณกลับตีเขาแทบตาย โหลวกวานซาน ฉันว่าไงพวกเขาไม่เคยคิดว่าคุณเป็นเพื่อนร่วมทีมเลย"
เขาเคยเห็นทีมมากมายในหลายโลก เคยเห็นสายสัมพันธ์ของพวกเขา เคยเห็นเรื่องราวน่าเศร้าของการร่วมเป็นร่วมตายนับไม่ถ้วน
ตามตรรกะปกติแล้ว ทีมฉุดฟ้าพังทลายเหล่านี้ไม่ควรยึดถือแนวคิดไม่ทิ้งกันไม่ละทิ้งกัน สู้กับมันสามร้อยยก วิ่งเข้าหาโดยไม่กลัวตาย ถึงแม้จะต้องเสียเลือดเสียเนื้อ ก็ต้องปลุกเจตจำนงของโหลวกวานซานขึ้นมาไม่ใช่หรือ?
ทำไมวิ่งหนีเร็วกว่าใคร แล้วยังหันกลับมาทำร้ายเพื่อนร่วมทีมอีก!
มันผิดตรงไหนหรือเปล่า?
แล้วพลังงานรักษาที่พุ่งเข้าใส่ร่างกายนี้ก็ดูไม่ปกตินัก เหมือนยาพิษที่กัดกร่อนพลังหายนะของมัน แต่กลับฟื้นฟูบาดแผลของโหลวกวานซานอย่างต่อเนื่อง
เมื่อฝ่ายหนึ่งลดลงอีกฝ่ายหนึ่งเพิ่มขึ้น โหลวกวานซานก็ค่อย ๆ สั่นคลอนจิตสำนึกของ[เสียงกัมปนาท] มันเริ่มรู้สึกถึงความเจ็บปวดเป็นเส้น ๆ
ไม่เหมือนความเจ็บปวดที่ชาวดาวหินพันปีมอบให้มัน ไม่ใช่การกดขี่ที่รบกวนการรับรู้ แต่เป็นความเจ็บปวดที่กัดกินพลังต้นกำเนิดของมันเองอย่างแท้จริง