[ความหวาดกลัว]พยายามหาตรรกะที่เหมาะสมเพื่อโต้แย้ง
"ไม่ใช่ เวลาไม่ตรงกัน จากที่เล่าลือกันมา ศาลากอบกู้โลกก่อตั้งขึ้นไกลนับปีในยุคหมอก พวกที่ถือกำเนิดในยุคแตกร้าวอย่างพวกเธอ จะเป็นไปได้อย่างไร..."
เธอดึงผ้าปิดตาออกในคราวเดียว ภาพวงเดือนอันแปลกประหลาดเมื่อครู่ฉายผ่านขึ้นในสมอง
"อย่าบอกนะว่าพวกเธอย้อนเวลากลับไปได้ ย้อนไปถึงยุคหมอก?"
เย่ปู้หวี่ตอบอย่างรอบคอบ "ถ้าเธอหมายถึงช่วงเวลาที่หายนะเริ่มปรากฏตัว ก็ใช่"
"ฮ่า... ฮ่าฮ่า"
[ความหวาดกลัว]รู้สึกคอแห้งผาก ทุกสิ่งรอบตัวเริ่มพร่าเลือน แค่การที่พวกนี้ข้ามเวลามาก็เกินจินตนาการอยู่แล้ว แต่จุดเวลาที่พวกเขาไปยังกลับคือสิ่งที่คาดเดาไม่ได้เลย
หายนะทั้งหลายแหงนปากเบะเล็กน้อย
"ฉะนั้นภาพที่พวกเราเห็น มาจากยุคหมอกอันห่างไกลนั่นงั้นเหรอ?"
พวกเขาเคยเข้าใจว่าเป็นเพียงภาพจากอดีต ไม่คิดว่ามันจะมาจากยุคสมัยที่สืบย้อนกลับไปไม่ได้
ไม่สิ การข้ามเวลาย้อนกลับไปอดีตในตัวมันเองก็ผิดปกติแล้ว นั่นต่างหากคือปัญหาที่ใหญ่ที่สุด!
สี่ที่นั่งแห่งการตัดสินสูดลมเย็นเข้าพร้อมกัน แต่ยอมรับได้เร็วกว่าหายนะตนอื่น เพราะพวกเขารู้มานานแล้วว่าฉุดฟ้าพังทลายไม่ใช่กลุ่มธรรมดา ความลับบนตัวพวกนี้อาจไม่ได้มีแค่ศาลากอบกู้โลกที่เดียว
ที่นั่งแห่งการล่มสลายแอบๆ มองไปยังหนุ่มสาวทั้งหก
ไม่แน่ การตัดสินอาจก็เป็นของที่พวกเขาก่อตั้ง แต่...
ตอนนี้ไม่มีใครรู้เลยว่าผู้ก่อตั้งการตัดสินผู้ลึกลับนั้นคือใคร