ยังไงก็ล้วนเป็นคนรู้จักหน้าเดิมทั้งนั้น แม้ในอดีต เจ้าหนูหว่านกับโน้ตดนตรียังไม่เกิด แต่ช่วงเวลานี้ก็สัมผัสกันมาไม่น้อย ไม่ต้องพูดถึงเจ้าตัวดื้อ
"เชื่อมต่อเถอะ ถ้าปิดบังเจ้าตัวดื้อ มันอาจโกรธเลยนะ เพราะมันไม่เคยมีเวลาไปเดาความคิดซับซ้อนแบบนี้อยู่แล้ว"
มุมปากของคูหรงกระตุก "ผู้นำสูงสุด... เอ่อ ตอนนี้มันคงไม่ชอบชื่อนั้นแล้ว"
เย่ปู้หวี่มึนงง "ไม่ชอบเหรอ? แล้วตอนนี้มันใช้ชื่ออะไรล่ะ?"
คูหรงพูดทีละคำ "ผู้นำสูงสุด"
เย่ปู้หวี่ยกคิ้วข้างเดียว "แค่... ผู้นำสูงสุด?"
"ใช่ มันห้ามใครเรียกชื่อเดิมนั้น โดยเฉพาะหลังจากรู้ความหมายของชื่อนั้นแล้ว"
ว่าแล้วคูหรงก็กลั้นหัวเราะไม่อยู่ ยิ้มออกมาหนึ่งครั้ง
"ท่านประมุข ตอนที่คุณบอกชื่อนั้น จริง ๆ ไม่ได้คิดว่ามันตลกใช่ไหม?"
เย่ปู้หวี่: -_-||
"ฉันพูดไปลอย ๆ ยังถามมันด้วยว่าจะเปลี่ยนไหม แต่มันก็ยอมรับเอง ฉันจะทำอะไรได้ แถม..."
น้ำเสียงหยุดค้างอย่างมีความหมาย เย่ปู้หวี่หลบสายตาด้วยความรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี
ตอนนั้นเธอแค่คิดว่า ชื่อของคนอื่นในศาลากอบกู้โลกดังเป็นพลุก ๆ ชื่อของผู้นำสูงสุดแม้ไม่ถึงกับบัฟดวงซวย ก็น่าจะมีความหมายลึกซึ้ง
บางทีวันหน้ามันอาจเปลี่ยนเอง จะเหนื่อยคิดชื่อทำไม
เย่ปู้หวี่ยืดนิ้วชี้ออกมา บีบปลายนิ้ว
"ฉันแค่ขี้เกียจ แค่นิดเดียวเอง อยู่ข้างมันทีไรก็ง่วงมาก เลยพูดชื่อไปมั่ว ๆ ทีหลังมันน่าจะเปลี่ยนแล้ว นอกจากยศผู้นำสูงสุด ต้องมีชื่ออื่นอีกสิ้นเนื้อประมาณนั้นสินะ"