ซูอูเว่ยเปิดทางให้ "ใครจะลงมือก็ให้ลงมือ ไม่ว่ายังไงมันก็ต้องตายวันนี้"
เขาก้มตัวลงต่ำ "ไม่เคยเจอพวกเรางั้นเหรอ เป็นไปได้ไงล่ะ นายเป็นคนระเบิดข้าด้วยมือตัวเองนะ"
[การดับสลาย]หันศีรษะมองไป ในชั่วขณะหวนคืน จากดวงตาคู่นั้น มันเหลือบเห็นดวงอาทิตย์หนึ่งดวง
"นายคือดวงดาวฤกษ์ดวงนั้น?!"
แต่เป็นไปไม่ได้ ดวงดาวฤกษ์ดวงนั้นถูกทำลายไปแล้วไม่ใช่หรือ จะกลายเป็นมนุษย์ได้อย่างไร
เรื่องแบบนี้ไม่เคยมีใครได้ยินมาก่อน สถานที่นี้ต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน
[การดับสลาย]เกิดความเสียใจขึ้นมาทันที บางทีมันอาจไม่ควรมาที่นี่
ซูอูเว่ยลุกขึ้นยืน ก้มมองจากบนลงล่าง
"สมองเป็นสิ่งที่ดีนะ น่าเสียดายที่นายเอามาใช้ช้าไป ความแค้นเก่าใหม่ วันนี้จะจบให้พร้อมกันสักที"
พูดจบ ก็เว้นตำแหน่งให้โข่วอิ้ง
โข่วอิ้งยกมือวางบนศีรษะของ[การดับสลาย] ดวงตาดำสนิทมีกระแสใต้น้ำมืดมิดหมุนวนที่มองไม่เห็นแก่นแท้ ดุจเหวลึกที่หากก้าวลงไปจะสูญเสียทุกสิ่ง
"นายไม่ใช่ตามหาความตายอยู่หรือ จังจัง ฉันก็เพิ่งเข้าใจอะไรบางอย่างเหมือนกัน"
เงามืดไร้แสงห่อหุ้ม[การดับสลาย]ไว้ ดั่งเครื่องทรมานที่งอกหนามแหลมคลุมทั้งตัว รัดและกลืนกินหายนะที่บาดเจ็บสาหัสอยู่แล้ว หนามแหลมนั้นประดุจเคียวแห่งเทพมรณะ พรากชีวิตไปทีละน้อย
ลมหายใจที่[การดับสลาย]สูดเข้าไปกลายเป็นใบมีดที่ฆ่าฟันความมีชีวิตทั้งหมด เมื่อมันรู้ตัวทัน ทุกอย่างก็สายเกินแก้
สิ่งที่ทำให้มันหวาดกลัวยิ่งกว่าความเจ็บปวดจากเงามืดที่ฉีกกระชาก คือกลิ่นอายแห่งความตายที่บริสุทธิ์ที่สุด บริสุทธิ์ยิ่งกว่ากลิ่นที่มันสังเวยสรรพชีวิตนับหมื่นนับแสนเพื่อรวบรวมมา
ถ้าหากความตายที่มันเข้าใจมาตลอดคือเหล้าบ่อหนึ่งแก้ว สิ่งที่โข่วอิ้งนำมาก็คือแอลกอฮอล์บริสุทธิ์ที่สุด