หยานโหยวไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง สัตว์หายนะที่รวมร่างขึ้นมาจากโลหะเหลวปรับสภาพขั้นหก การกระทำแรกกลับเป็นการโยนผู้เข้าสอบที่ควรจะบดขยี้ทิ้งออกไป?
โยนทิ้ง!
หยานโหยวโกรธจนกระทืบเท้า นี่มันพฤติกรรมการโจมตีของหายนะงั้นเหรอ?!
เจ้าผู้ประกาศลมสายฟ้าที่เพิ่งรวมร่างได้นี่ กลัวไม่ใช่คนโง่ซะแล้วสิ
“ไม่ถูก”
เขาสูดหายใจลึกเพื่อสงบสติ เกือบจะถูกกระตุ้นจนบ้าไปแล้ว พฤติกรรมของเจ้าผู้ประกาศลมสายฟ้าเมื่อกี้ผิดปกติอย่างชัดเจน สิ่งที่ทำให้มันทำอะไรไร้สติแบบนี้ คิดไปคิดมาก็ได้แค่กระสุนนัดนั้น
“เป็นพลังพิเศษหรือวัตถุใหม่กันแน่?”
หยานโหยวครุ่นคิด ไม่ว่าอะไรก็ตาม คนที่ถูกโยนออกไปคนนั้นสมควรได้รับความสนใจเป็นพิเศษ
เย่ปู้หวี่ที่ถูกโยนออกจากศูนย์กลางพายุทะลึ่งลงสู่พื้นเหมือนลูกกระสุนปืนใหญ่ เธออยากจะควบคุมร่างกาย แต่กลับพบว่าทำไม่ได้เลย
ทำได้แค่ร่ายรักษาตัวเองสองสามครั้ง เตรียมใจรับมือกับอาการกระทบกระเทือนทางสมอง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและสิ้นหวัง
เหนื่อยแล้ว ขอแค่ไม่ตาย ที่เหลือค่อยลุกขึ้นมารักษาทีหลังก็ได้
พายุที่ห่อหุ้มสายฟ้าค่อย ๆ ขยายวงออกไป ผู้เข้าสอบจำนวนมากที่รู้ว่าสถานการณ์ไม่ดีได้หยุดการเดินหน้า พวกเขารู้สึกถึงพลังที่กำลังตื่นขึ้นได้จากระยะหลายร้อยเมตร
ยังไม่ทันได้พบอะไร ก็เห็นต้นไม้ห่างออกไปหลายร้อยเมตรถูกพัดขึ้นฟ้า พายุทอร์นาโดยักษ์ตั้งตระหง่านขึ้น ลมแรงกำลังใกล้เข้ามาไม่ไกลแล้ว
สีหน้าของผู้เข้าสอบเริ่มเคร่งเครียด ทันใดนั้นแสงสว่างจ้าเส้นหนึ่งก็พุ่งผ่านเหนือหัวไป มีคนตาสไวเห็นว่านั่นเป็นคน จึงเบิกตากว้างด้วยความตกใจ