เพียงแค่พริบตาเดียว ฮาดที่พุ่งขึ้นมาก็กลายเป็นนักรบเดี่ยวโจนาธานและฟลอร่าถอนตัวเร็วเกินไป เร็วจนเขายังไม่ทันตั้งตัว พวกเขาก็หายไปแล้ว
การตัดขาดของซิมิเอะยิ่งทำให้ตั้งตัวไม่ติด
ฮาดเพิ่งจะผุดเครื่องหมายคำถามขึ้นในหัว ก็ถูกดาบยาวของโหลวกวานซานกระแทกลงไปใต้ดิน พลังอันแข็งแกร่งสุดขีดพุ่งตรงเข้าสู่วิญญาณ ดาบเดียวปัดพลังหายนะของเขากระเจิดกระเจิง หลุดจากสภาพเจ้าเหล็ก กระแทกลงพื้นอย่างงงงวย
ฮาดนอนอยู่ในหลุมมองขึ้นไปบนฟ้า สายตาใสซื่อยิ่งกว่าลูกวัวแรกเกิด
"ฉัน...ลงมาแล้ว?"
อันนาเนียที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดอ้าปากค้าง หลุดคำหยาบออกมาโดยไม่รักษามารยาท
"เวร..."
ถึงตรงนี้ ทั่วสนามเหลือเพียงแทนเนดที่สติเริ่มเลือนรางยังคงคำราม
ฮาดปีนออกมาจากหลุม มองไปทางอันนาเนีย: "ขอโทษค่ะหัวหน้า ผมทำไม่สำเร็จ"
อันนาเนียยังอยู่ในภวังค์ สองภาพในหัวสลับไปมาอย่างไม่หยุด สมองซีกซ้ายและขวาเริ่มต่อสู้กัน
ภาพหนึ่งคือฉากที่ฮาดไร้เทียมทาน อีกภาพคือฉากที่ฮาดถูกดาบเดียวปัดหลุดจากสภาพเจ้าเหล็ก
เธอรับไม่ได้เล็กน้อย
เหมือนกับกำลังนั่งพักผ่อนใต้เสาเหล็กกล้า จู่ ๆ ก็มีคนเดินเข้ามา งับเสานั้นให้งอไป แสงแดดจ้าเสียดแทงเข้าตา
จ้าจนอยากจะร้องไห้
โจนาธานและฟลอร่านั่งพิงกันและกัน สงสัยในชะตาชีวิต
ฟางเส้นสุดท้ายที่ทับหลังอูฐ!
โจนาธานเงยหน้ารินน้ำตาสองสาย: "หัวหน้าทีมเจียลาด์ คุณไม่ได้บอกว่าทีมฉุดฟ้าพังทลายไม่ใช่มนุษย์นี่นา"