ได้ยินคำพูดของไซล์ด เย่ปู้หวี่แทบอยากตาย ดวงตาพร่าลงไปครู่หนึ่ง
เธอรีบถามเสียงเร่งร้อน: “พอจะขยายความได้ไหม เรื่องใหญ่ขนาดนั้น สำคัญกว่าเรื่องปฏิรูปแม่น้ำลืมเลือนหรือ?”
ไซล์ดเคาะนิ้วเบา ๆ อย่างไม่ใส่ใจ: “ไม่ถึงขั้นปฏิรูปแม่น้ำลืมเลือนหรอก เหตุการณ์ระดับเปลี่ยนประวัติศาสตร์แบบนั้นจะเกิดขึ้นบ่อยนักหรือ?
พี่ชายบอกว่า อนาคตที่เขามองเห็น แม้ขนาดเหตุการณ์จะไม่ใหญ่เท่าเรื่องปฏิรูปแม่น้ำลืมเลือน แต่ถ้าเราไม่เข้าไปแทรกแซง จะเกิดผลลัพธ์ที่เลวร้ายมาก”
ผลลัพธ์ที่เลวร้าย?
เย่ปู้หวี่ขมวดคิ้ว ฐานทัพจะเจออันตรายหรือ มีหายนะข้ามพรมแดนต้าเซี่ยเข้ามาโจมตีฐานทัพจนย่อยยับ?
ไซล์ดหันมองหลานหวยอวี้: “ท่านผู้อำนวยการหลานคงได้รับคำเตือนจากหน่วยไป๋เจ๋อแล้ว ท้ายที่สุดเทียบกับหน่วยไป๋เจ๋อ อนาคตที่พี่ชายของผมมองเห็นก็เป็นเพียงแค่ส่วนเล็กส่วนน้อยเท่านั้น”
เย่ปู้หวี่หันไปมองหลานหวยอวี้ คำเตือนจากหน่วยไป๋เจ๋อ?
“หน่วยไป๋เจ๋อมีคำเตือนจริง” หลานหวยอวี้วางถาดผลไม้ลง มองเย่ปู้หวี่ “ที่ไม่บอกเธอก่อน เพราะฉันยังไม่เข้าใจว่าประโยคนั้นหมายถึงอะไร เธอจะฟังไหม”
เย่ปู้หวี่คิดครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้าช้า ๆ
หลานหวยอวี้กล่าวอย่างจริงจัง: “ผู้หันหลังจะปรากฏ สิ่งที่ตายแล้วจะคืนชีพ เหวลึกจะประมือกัน แลกด้วยชีวิตหนึ่ง เพื่อให้รุ่งอรุณไม่ล่มสลาย”
น้ำเสียงสงบนิ่งดังจบ ทั้งศาลาลอยฟ้าตกอยู่ในความเงียบงัน