หว่านหลานมึนไปหมดแล้ว
ข้างหน้ามีเพื่อนร่วมทีมสี่คนดูเหมือนจะโกง มาวันนี้เย่ปู้หวี่ก็ท้าทายขีดจำกัดอีก
คนนี้ไม่แม้แต่จะแสร้งทำ แทบจะเขียนคำว่า "ฉันคือคนโกง" ไว้บนหน้า ต่อหน้าผู้ปกครองหลายคนแย่งของไป นี่มันสิ่งที่ระดับสามทำได้งั้นเหรอ?
นี่มันต่างอะไรกับถือจอบไปสู้รถถัง!
จูโย่วไฉมองอยู่นาน จู่ๆ ก็หัวเราะลั่นชี้ไปที่เย่ปู้หวี่
"เจ้าก็เป็นผู้ศรัทธา เจ้ากินขนมเข้าไป กลายเป็นผู้ศรัทธาของหยุนอ่าย ฮ่าๆๆๆๆ เพื่อช่วยคนแล้วเอาตัวเองเข้าไปแลกด้วย งี่เง่า... แต่ก็งี่เง่าสุดยอดจริงๆ"
เย่ปู้หวี่โต้กลับทันที: "นั่นมันหนอน!"
ทุกคนตะลึงมองนาง นี่มันประเด็นหลักเหรอ?
ปาเจียวกำลังจะลงมือ แต่ถูกเสียงบรรยายห้ามไว้
"โอ้ย การกระทำของผู้ชมจบลงแค่นี้แล้วนะ"
ปาเจียวเหลือบตามองเขา: "แล้วนางล่ะ ก็เป็นผู้ชมเหมือนกัน"
"ไม่ ไม่ ไม่" เสียงบรรยายจ้องมองด้วยความหลงใหล สีหน้าเหมือนเห็นมิวส์ในใจ ประหนึ่งแสวงบุญจ้องมองเย่ปู้หวี่
"นั่นคือพระเอกที่ตกจากฟ้า"
"ลำเอียง?"
"สำหรับพระเอกที่ถูกใจ ลำเอียงไม่ได้เหรอ?"
"เวทีต้องมีพระเอก และต้องมีคู่ปรับด้วย ไม่เช่นนั้นละครจะจืดชืดเกินไป ผู้ชมนอกเวทีไม่ยอมจ่ายเงินแน่"
เสียงบรรยายคิดเล็กน้อย: "พูดมีเหตุผล งั้น..."
เสียงดีดนิ้วดังเป๊าะ เวทีขยายออก อัฒจรรย์หายไปหมด ทุกคนถูกเวทีโอบรับ
สปอตไลต์ส่องสว่างผู้คนบนเวที เสียงบรรยายกางแขนออก ตะโกนอย่างเร่าร้อน
"เพื่อความน่าดูและความดราม่าของเรื่อง โรงละครคูหรงโรยได้กดพลังของแขกสี่คนให้ต่ำกว่าระดับห้า เอาล่ะ..."