ความเงียบปกคลุมอยู่ครู่หนึ่ง เจ้าปลาวาฬน้อยตบครีบเบา ๆ : "ช่างเถอะ ช่างเถอะ นายยอมแพ้เถอะ ต่อให้นายเป็นผู้ประทานพรและลบเครื่องหมายผู้ศรัทธาของพวกเขาออกไปก็ช่วยพวกเขาไม่ได้หรอก
ถ้าแม่น้ำลืมเลือนไม่เปลี่ยนระบบ มันก็ไม่สามารถรองรับวิญญาณที่ถูกทำเครื่องหมายไว้ได้จริง ๆ หรือนายจะคิดให้แม่น้ำลืมเลือนเปลี่ยนระบบจริง ๆ งั้นเหรอ"
เย่ปู้หวี่ยืนเงียบ ๆ กลางกองเลือด แล้วเงยหน้ามองรอยเลือดบนฝ่ามืออย่างเหม่อลอย
"ทำไม...เปลี่ยนไม่ได้ล่ะ?"
เจ้าปลาวาฬน้อยแข็งทื่ออยู่กับที่ แล้วหดครีบกลับ ถามอย่างระมัดระวัง : "นายพูดจริงเหรอ?"
เมื่อเห็นเย่ปู้หวี่ไม่ตอบ เจ้าปลาวาฬน้อยก็เดือดขึ้นมาทันที
"นี่ไม่ใช่พี่สาวนะ นายกล้าคิดได้ยังไง แม่น้ำลืมเลือนคือรากฐานของโลกปัจจุบัน การเปลี่ยนระบบหมายความว่าความคิดทั้งโลกปัจจุบันต้องเปลี่ยน ต่อให้ระบบการปกครองทั้งหมดของโลกปัจจุบันก็ต้องเปลี่ยนตามไปด้วย
เทียบเท่ากับการเปลี่ยนกฎสวรรค์เลยนะ นายบ้าไปแล้วรึไง..."
สมองของเย่ปู้หวี่ยุ่งเหยิงไปหมด เธอมองวงแหวนหยกที่ถูกแย่งชิงอยู่กลางอากาศ รู้สึกว่ามีบางอย่างวาบในหัว แต่ก็คว้าไว้ไม่ทัน
แต่เธอรู้ว่าไม่ควรดูต่อไปอีกแล้ว
"เจ้าปลาวาฬน้อย เอานี่มา ให้ผู้ประทานพรฉัน ฉันจะไปเอาของคืนมา"
เจ้าปลาวาฬน้อยกลับเงียบลง แล้วพูดอย่างจริงจัง : "นายแน่ใจเหรอ ตอนนี้คนนับไม่ถ้วนจ้องไปที่โรงละครคูหรงโรย ถ้านายลงมือ นายจะถูกเปิดเผยว่ามีพลังหายนะอยู่ในตัว
แล้วถ้านายถูกขับไล่ออกจากโลกปัจจุบัน... ฉันจะพานายไปเที่ยวเขตหวงห้ามเองนะ"