เสียงบรรยายมุมปากกระตุก ก้มตัวตอบรับ
ราชาของพวกเขาตั้งชื่อยังคงนามธรรมเช่นเคย ไม่รู้ว่าไปอ่านหนังสือเรื่องอะไรมาหนักจนรสนิยมตกต่ำไร้ซึ่งความงามทางศิลปะโดยสิ้นเชิง
ช่างเถอะ…ไม่อยากวิจารณ์
"ขอรับ ตามพระบัญชา"
เย่ปู้หวี่กำภาชนะวิญญาณในมือแน่น "เมื่อกี้คืออะไร?"
เสียงบรรยายตะโกน "ตกใจสิ ตื่นตะลึงสิ โห่ร้องให้กับมันเถิด นี่คือละครที่ราชาแห่งความร่วงโรยปรับปรุงเอง สมควรค่าแก่การสืบทอดเป็นนิรันดร์!"
ผู้คนในโลกปัจจุบันที่ว่านั้นแนวหน้าผากตกเป็นเส้นดำ
ไม่ ไม่ ไม่ ถ้ามันสืบทอดต่อได้นั่นแหละประหลาด การตั้งชื่อระดับอัจฉริยะปานนี้ เปรียบได้กับบะหมี่แห้งเผ็ดขึ้นงานเลี้ยงระดับชาติ
ทุกอย่างล้วนผิดเพี้ยนไปหมด
"พอที จบละครบ้าๆ นี้ซะที" ปาเจียวมองเย่ปู้หวี่ รอยยิ้มที่มุมปากชวนให้เขวียง แต่เย็นเยียบถึงกระดูก
"ส่งสิ่งของในมือเธอมา มอบให้คณะความว่างเปล่า บางทีพวกเขาอาจรอดพ้นจากความทุกข์ทรมานได้"
จ้าวสึนามิมองสมาชิกที่เหลือของหยุนอ่ายที่สับสนอลหม่านราวกับแมลงวันที่หัวขาด จู่ๆ รู้สึกว่าคนพวกนี้อยู่ตรงนี้ทำให้พื้นที่สกปรก
แต่ก็ใช่ว่าจะไร้ค่า
นางขยับนิ้ว สายน้ำกลายเป็นโซ่ตรวนแทงทะลุคนที่เหลือในพริบตา
"วิญญาณพวกนี้แม้สกปรก แต่ก็พอใช้สังเวยได้ อีกอย่างนักบวชหมอกบางก็ขึ้นตรงต่อการกัดกร่อนแห่งเหวลึกอยู่แล้ว ฉันเอาของตัวเองกลับคืน ไม่เกินไปใช่ไหมล่ะ"
เสียงบรรยายยิ้ม "ตามใจท่าน พวกเขาไม่อยู่ในบทแล้ว"
จ้าวแห่งการแตกสลายยืดแขน พุ่งเข้าใส่กลุ่มคนโลกปัจจุบัน เป้าหมายตรงที่เย่ปู้หวี่