“ให้ฉันพูดเถอะ”
เธอก้มลงคำนับคนทั้งหว่าอย่างลึก
“ถ้าท่านทั้งหลายทราบที่ตั้งของไท่ชูโหลว ขอร้องให้บอกพวกเราด้วย ไม่ว่าท่านจะมีข้อแม้ใด เหล่าผู้อุปการะก็เชิญเสนอมาได้เลย”
คนของฉุดฟ้าพังทลายทั้งหกมองหน้ากันสลับกัน
มู่ปิงเกอขมวดคิ้วเล็กน้อย “พวกเธอไม่รู้ว่าไท่ชูโหลวอยู่ที่ไหน?”
หญิงสาวส่ายหน้า “ฉันชื่อชูไฉ่ กำลังเดินทางไปไท่ชูโหลว จักรวาลกว้างใหญ่ไร้ขีดจำกัด มีอารยธรรมที่แตกสลายนับไม่ถ้วน และหลายแห่งยังคงอยู่ภายใต้เงาของหายนะมาตลอด
นอกจากผู้แข็งแกร่งที่รู้ข้อมูลของโลกกว้างแล้ว ข้อมูลส่วนใหญ่ยังตันตื้อ ภายใต้การปิดบังอย่างจากงใจของหายนะ โลกด้านนอกสำหรับพวกเราก็คือหมอกดำมืดทั้งผืน
ถ้าไม่มีใครมาบอก เราคงตายไปโดยไม่รู้เลยว่ายังมีที่รวมตัวของมนุษย์อยู่ ฉันรู้ว่าเรากลายเป็นหายนะไปแล้ว เข้าไท่ชูโหลวไม่ได้อีกต่อไป แต่อย่างน้อยเด็ก ๆ เหล่านี้ก็ยังมีความหวัง
เราไม่อยากเห็นเขากลายเป็นหายนะเหมือนพวกเรา ขอร้องให้บอกเราด้วย แม้จะแลกด้วยชีวิตของเราก็ตาม!”
โข่วอิ้งซึ่งอยู่ใกล้ที่สุดก้าวเข้าไป ยืมมือออกไปพยุงอีกฝ่าย แต่แขนเสื้อไปติดก้อนหินข้างมือ เสียงฉีกดังขึ้น แขนขาวสะอาดก็สูญเสียที่พึ่งไปในพริบตา โผล่กลางอากาศ
โข่วอิ้งไม่เปลี่ยนสีหน้า ให้ชูไฉ่ลุกขึ้น
“ลุกขึ้นก่อน ตำแหน่งโดยประมาณของไท่ชูโหลวเราบอกได้ แต่พวกเธอจะเดินทางไปอย่างไร?”
ชูรื่อเอ่ยเสียงหนักแน่น “ฉันจะปกป้องพวกเขาแม้ต้องแลกด้วยชีวิต”