ชายหนุ่มที่บาดเจ็บหนักจนลุกไม่ไหวแหงนตาโพลง สองมือที่ค้ำกายไว้สั่นเทาไม่หยุด เลือดอุ่นๆ ไหลซึมลงตามแขน รวมเป็นแอ่งเลือดข้างเท้า
ความรู้สึกที่ปั่นป่วนทำให้สายตามัวไปมา ในหูเหลือไว้เพียงเสียงหายใจหนักๆ ของตัวเอง
ชูรื่อแหวกปากขึ้น ลำคอที่ติดโลหิตฝืนเอ่ยเสียงแหบกระด้าง
"มา...ฆ่าฉันสิ"
คนปีกแดงเจ้าเล่ห์ถามกลับ: "อะไรนะ? พูดอะไร ฉันไม่ได้ยิน!"
ท่ามกลางบรรยากาศสิ้นหวัง เย่ปู้หวี่ก้าวเดินตรงเข้าหากรงขัง
"ยังพาสัตว์เลี้ยงมาด้วยอีกเหรอ"
เย่ปู้หวี่กัดฟัน: "ไปให้พ้นเลย มู่ปิงเกอ โยนฉันไป!"
มู่ปิงเกอไม่ขยับ แต่หว่านหลานกลับเดินเข้ามา คุณยายแก่ตัวสั่นๆ ก้มตัวหยิบลูกแมวขึ้นมา แล้วหมุนตัวด้วยความเร็วเหนือความคาดหมาย
แสงขาวฉายตรงพุ่งผ่านอากาศพร้อมเสียงระเบิดดังกึกก้อง
เมื่อคนปีกแดงทันทันสติ เย่ปู้หวี่ก็มาอยู่ตรงหน้าแล้ว วงล้อแสงเพลิงเร่าร้อนพรวดพราดเข้ามา กวาดความมืดมนรอบด้านจนหมดสิ้น
"นายต่างหากที่เป็นสัตว์!"
วงล้อแสงกดทับลงมา คนปีกแดงหดรูม่านตาแหลมคม กระพือปีกพยายามจะโต้กลับ
ด้านซ้ายพุ่งแส้น้ำเข้ามาอย่างฉับพลัน พันปีกของมันไว้ ส่วนอีกด้าน ความร้อนแผดเผาไต่ขึ้นตามขนนก โซ่ตรวนสีทองลุกเป็นเปลว
รู้ตัวว่าพวกนี้ไม่ใช่ของเล่น คนปีกแดงจึงสะบัดตัวสุดชีวิต ปีกนกแกะสลักพุ่งย้อนออกไป กลายเป็นใบมีดพุ่งแทงเข้าหาทั้งห้าคน