ชูไฉรีบปิดปากเด็กน้อยนั้น แล้วมองไปยังทุกคนอย่างขอโทษ
"ขอโทษนะ เรื่องอื่นกว่านี้เราเปิดเผยไม่ได้"
"เอ่อ……"
เย่ปู้หวี่เงยหน้าขึ้น "จบอะไร? สุดอะไรนะ?"
มู่ปิงเกอถอดใจเบา ๆ
"เธอไม่ได้ได้ยินผิดหรอก ดินแดนสุดท้าย... คนจากดินแดนสุดท้าย ดูท่าครั้งนี้ต้องไปให้ได้แล้ว"
เธอหันไปมองชูไฉและคนอื่น ๆ
"ที่พวกคุณเจอคือหลานหวยอวี้ หรือว่าซือไหลเตอ?"
คราวนี้ถึงตากลุ่มคนจากลี่ชูต้องตั้งตัวไม่ถูก
ชูไฉถามอย่างสงสัย "พวกคุณรู้จักพวกเขา?"
เย่ปู้หวี่ยิ้มมุมปาก "ไม่เป็นไร เราคือครูและเพื่อนของพวกเขา พวกคุณน่าจะเคยได้ยินสามคำว่า 'ฉุดฟ้าพังทลาย' มาแล้ว?"
ชูรื่อตกใจจนเอี้ยวคอ "พวกคุณคือฉุดฟ้าพังทลาย! กลุ่มปีศาจร้ายที่ว่านั่นเอง?!"
ทุกคนหัวเราะขำไม่ออกก็หัวเราะไม่ได้ เขาเป็นปีศาจร้ายตั้งแต่เมื่อไหร่?
ครูหลาน ในสายตาของคุณเราเป็นแบบนี้จริงเหรอ?
"บอกเราได้ไหมว่าตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ไหน?"
ชูไฉเงียบไปครู่หนึ่ง "ถ้าพวกคุณเป็นฉุดฟ้าพังทลายจริง ก็ขอถามหน่อยว่า ผู้หญิงคนนั้นใช้อาวุธอะไร"
"ทวนไม้ชิงมู่ ปกติจะแปลงเป็นปิ่นปักผม" โข่วอิ้งตอบลื่นไหลเหมือนน้ำไหล
ได้ยินประโยคนี้ คนจากลี่ชูจึงวางใจ แล้วเล่าสภาพปัจจุบันของผู้อบคุณให้ฟัง
"ตอนที่พวกเราหนีออกมา ผู้อบคุณทั้งหลายกำลังสกัดกั้นพวกหายนะเหล่านั้นอยู่ ด้วยฝีมือของผู้อบคุณ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด คงออกไปได้อย่างปลอดภัยแล้ว"
พอได้ยินคำว่า "ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด" เย่ปู้หวี่ก็สั่นไหวตามปฏิกิริยาทันที