สามทีมหัวกะทิจากสามประเทศพกความอยากรู้อยากเห็นเดินทางเข้าสู่ฐานทัพ
หนึ่งคืออยากรู้ว่าเมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น สองคืออยากรู้ว่าคนแกนหลักที่เข้าร่วมการปรับปรุงแม่น้ำลืมเลือนนั้นจะมีหน้าตาเป็นแบบไหนกันแน่
จะเป็นอัจฉริยะที่พรสวรรค์เลื่องลือ หรือสุขุมรอบคอบ หรือยากจะคาดเดา แม้ยังไม่เคยพบหน้า แต่พวกเขาก็ต้องยอมรับว่าคนเหล่านั้นคืออัจฉริยะที่ไร้ข้อกังขาอย่างแน่นอน
เพียงแต่ไม่รู้ว่า ชื่อเสียงอันยิ่งใหญ่นี้จะปนเปื้อนความเท็จหรือไม่
“ท่านดยุกสเลด ฉุดฟ้าพังทลายเป็นคนแบบไหนกันแน่ ทำไมท่านถึงไม่ยอมพูดถึงพวกเขาเลย และทำไมถึงต่อต้านภารกิจนำทีมครั้งนี้ขนาดนั้น?”
หญิงสาวผู้ไร้เดียงสาคนหนึ่งมองท่านดยุกสเลดที่สีหน้าไม่สู้ดีนักอย่างแปลกใจ
ไซล์ดหน้านิ่ว: “ฟลอร่า หุบปาก”
“โอ้”
คนข้างกายกระซิบเบา ๆ: “ฟลอร่า อย่าไปแตะโชคร้ายของท่านดยุกเลย ท่านถูกฝ่าบาทส่งมาที่ต้าเซี่ย ไปเถียงกับฝ่าบาทอย่างหนักในราชสำนัก ตอนนี้ท่านไม่พอใจมาก”
“จริงเหรอ โจนาธาน นายไปรู้ข่าวมาจากไหน?”
“หึหึ” โจนาธานพองอกอย่างภูมิใจ “พ่อของฉันเป็นอัศวินในราชสำนัก ฉันจะได้เป็นอัศวินที่ยอดเยี่ยมเหมือนกัน!”
ผู้นำทีมจากวิทยาลัยวิกซูของรัสเซียเหนือมองอย่างมีเลศนัย ไม่รู้ว่าจักรพรรดิองค์นั้นส่งไซล์ดมาที่ต้าเซี่ยเพื่ออะไร
จะแค่ทำให้เขาเจียมตัว หรือว่าเห็นอะไรบางอย่าง
ผู้รับผิดชอบจากวิทยาลัยไอร์ของอเมริกาเป็นสุภาพสตรีสวมหน้ากากผู้สง่างาม ลอดผ่านหน้ากากทองคำอันประณีตนั้น เผยให้เห็นดวงตาคู่งามราวกับสายน้ำที่แฝงความรัก