เย่ปู้หวี่นอนแผ่ลงบนพื้น โมโหจนทุบพื้น
"ทำไมเอาชนะไม่ได้สักที!"
"สู้ได้ขนาดนี้ก็เกินความคาดหมายของเราแล้ว" จ้าวเจ๋อที่หน้าตาห่อเหี่ยวขยี้ผมตัวเองพลางพูด
เศษขี้เถ้าแห้งกรอบร่วงหล่นลงมา เขาเหลือบมองซูอูเว่ยอย่างไม่พอใจ ไอ้หนุ่มนี่ลงมือไม่เบามือเลย หน้าตาไม่เหลือซาก
เขาพูดว่า "ถึงพวกเธอจะเอาชนะผู้อำนวยการหลานไม่ได้ แต่พวกเธอก็โจมตีโดนพวกเราแล้ว ฉันเริ่มคิดถึงตอนที่พวกเธอถูกปาเข้ากับกำแพงจนแกะไม่ออกเลย"
………
"อาจารย์จ้าวเจ๋อ ทำตัวดีๆ หน่อยเถอะ!"
คนทั้งสิบสองคนนอนก็นอน นั่งก็นั่ง
สือช่านครูประจำชั้นนั่งยองๆ อยู่ข้างๆ มองลูกศิษย์ที่แทบหมดแรงด้วยสายตาเปี่ยมชื่นชม
"อย่าเพิ่งถอดใจ ผู้อำนวยการหลานหวยอวี้เป็นถึงเว่ยเยว่เย่แห่งหน่วยเต่าดำ พวกเธอโจมตีโดนนางในระดับสี่ได้ก็เก่งมากแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ยังเป็นการต่อสู้ท่ามกลางวงล้อมของคุณครูมากมาย
ไม่ว่าจะการบัญชาการหรือการปฏิบัติ พวกเธอทำได้ดีที่สุดแล้ว เมื่อเทียบกับตอนที่เพิ่งเข้าชั้นฝึกฝน การเติบโตของพวกเธอไม่ต้องสงสัยเลยว่ามหาศาล"
คนกลุ่มหนึ่งหันหน้ามองสือช่านด้วยสีหน้าเรียบเฉย
"แล้วกำแพงหินนั่น..."
"ไม่ได้"
สือช่านยิ้มปฏิเสธ อย่างไม่ลังเล
"ขอโทษนะทุกคน กำแพงนั่นกลายเป็นของสะสมชิ้นเล็กๆ ที่พวกเราคุณครูยอมรับร่วมกันแล้ว"
เย่ปู้หวี่ดิ้นรนลุกขึ้น ยื่นมือออกมาสั่นเทา "ถ้าเป็นของสะสม ก็เก็บไว้ดูเงียบๆ เถอะ อย่าเอามาไว้ที่เปิดเผยได้ไหม"