เสียงคำรามของการสั่นสะเทือนดังขึ้นอีกครั้ง
โหลวกวานซานยืนอยู่กลางอากาศ สัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวแดนไกล มุมปากจึงยกขึ้นเล็กน้อย
"โข่วอิ้ง ว่าไง มาจริง ๆ สินะ"
โข่วอิ้งก้าวเท้ามาปรากฏตัวข้างตัวเขา "รังแกคนอื่นก็ควรรู้จักพอ สามครั้งสี่หนไม่รู้จบ สมน้ำหน้าที่ถูกตี"
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า งั้นก็ไม่มีทางเลือกแล้ว ไป ไปจุดพลุให้จักรพรรดิของโลกนี้ดูกัน!"
สองเงาอันตรธานหายไปในชั่วพริบตา เหลือเพียงผู้คนที่ยังเหม่งลึก ทอดมองขึ้นไปบนท้องฟ้ายามค่ำคืนอย่างไร้สติสตา
ดวงตาของยุ่นแลบประกายหนึ่งแววของความอิจฉา ชีวิตที่มีชีวิตชีวาเช่นนั้น ความสามารถและความใจเย็นที่รับมือกับวิกฤตสัมบูรณ์เช่นนั้น ช่างน่า enviable... น่าอิจฉาเหลือเกิน
ถ้าสักวันฉันกลายเป็นคนแบบนั้นได้ ฉันต้องทำอะไรได้มากกว่าเดิมแน่
สมาชิกกองกำลังกบฏกระซิบถาม "หัวหน้า ต่อไปพวกเราจะทำยังไง ตามไปไหม?"
"ตามไม่ทันหรอก ถ้าเขาอยากพบเรา เราก็จะได้เจอกันอีกเอง ไปกันเถอะ กลับถิ่นของพวกเรา"
สมาชิกกองกำลังกบฏแย้ง "แต่คนที่มีพลังรบขนาดนี้ ถ้าคนในเมืองในจับได้..."
ยุ่นยกมือขึ้น แววตามั่นคง "เขาไม่เหมือนพวกคนเมืองใน ไม่มีทางเลือกฝั่งนั้นหรอก"
เดินไปได้ไม่กี่ก้าว หล่อนเงยหน้ากลับมามองนักโทษเปื้อนฝุ่นที่ยังงงอยู่
"พามันไปด้วย เป็นต้นกล้าที่ปั้นได้ คิดเรื่องอะไรรู้เรื่อง"
ผู้คุมเงยหน้าขึ้นทันที "เดี๋ยวก่อน!"
ยุ่นหันข้างตัว แววตาเยือกเย็นเยียบ
"ยังจะขวางพวกฉันอีก?"
ผู้คุมโบกมือพล่าน "ไม่ใช่ ๆ ไม่ใช่ ก็แค่... ขอให้คุณอย่าโดนจับซ้ำอีกนะ"