ไม่ใช่ว่า……
เขาสะบัดหันไปมองหัวหน้าของตนอย่างรวดเร็ว แววตาเปล่งประกายสว่างวาบ
“หัวหน้า คุณเป็นคนทำใช่ไหม”
อวิ่นส่ายหัวทันควัน “ไม่ใช่ เป็นฝีมือพวกนั้น”
ทุกคนหันตามปลายนิ้วที่ชี้ไป เห็นชายหนุ่มสองคนกำลังล้อมพูดกับนักโทษสกปรกมอมแมมอยู่
โหลวกวานซานกอดอก “ดูสิ อันนี้พวกเราทำเองหรือเปล่า เมื่อกี้นายพูดว่าไงนะ โทษหมดที่พวกเรา ตอนนี้เห็นชัดแล้ว หรือจะขอโทษสักคำ?”
นักโทษมอมแมมกอดหัวตัวเองไว้แน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึงและหวาดกลัว
ทั้งตัวสั่นเทาเป็นตะแกรง สัญชาตญาณดันให้ทรุดลงจะคุกเข่า
แต่โข่วอิ้งกดตัวเอาไว้ จนล้มลงไปนั่งกับพื้น
“เพื่อนฉันชอบล้อเล่น อย่าเอามาใจก็แล้วกัน แต่การคาดเดาของนายก่อนหน้านี้เป็นเรื่องไม่จริงจริง ๆ พวกเราไม่มีเจตนาจะทำร้ายใคร”
ที่โข่วอิ้งพูดคือความจริง เขาเพียงแค่แก้ไขความเข้าใจผิด ไม่ได้คิดอะไรอื่น และไม่อยากให้อีกฝ่ายคุกเข่าลง
เพราะกลัวว่าตอนที่อีกฝ่ายคุกเข่าลงมา ถ้าตัวเองดีใจขึ้นมาจะถูกกระชากกางเกงจนหลุด
จำเป็นต้องชี้แจงให้ชัด และรักษาระยะห่างไว้ให้ปลอดภัย
นักโทษมอมแมมสมองมึนงง เสียงสั่นเครือ
“ง งั้น……ขอโทษ?”
“เอ๊ะ งี้แหละถูกแล้ว”
โหลวกวานซานตบไหล่นักโทษมอมแมมอย่างเซ่งง่าย แล้วจับตัวลุกขึ้นยืนให้ตั้งหลักดี
“กลัวอะไร พวกเราไม่ใช่ปีศาจอะไรหรอก”
เขาชี้ขึ้นฟ้า “ถ้าให้ฉันว่า พวกที่อยากฆ่านายหมดเกลี้ยงพวกนี้ต่างหาก ที่นายควรสาปแช่ง