กลับมาที่ฐานได้ เจ็ดร่างต่างค้างมือเท้าคางมองท้องฟ้า ช่างเป็นภาพระดับโลกจริง ๆ — กลุ่มนักคิดผู้เงียบงัน
[ราชาสายลมสายฟ้า]ถอนหายใจ แล้วก็ถอนหายใจอีกครั้ง
หว่านหลานมองท้องฟ้าพลางพูด "เลิกถอนได้แล้ว ฉันกลัวนายจะถอนลมจนหมดแล้วขาดใจตาย"
[ราชาสายลมสายฟ้า]ก้มหน้าลง สิ้นหวังจนคว้าหัวตัวเอง "พวกนายมีตำแหน่งแบบนี้ กลับไม่บอกกันแต่แรก!"
แค่นึกถึงวันที่เคยไล่ล่าคนพวกนี้ก็รู้สึกหนาวสะท้านถึงขั้วหัวใจ
บุญวาสนาอะไรกัน เขาเนี่ยนะไล่ล่าอาจารย์ใหญ่แห่งหอถวายกู้โลก จำได้แล้ว จำได้ทั้งหมดแล้ว
ตอนนั้นมันเพิ่งถือกำเนิด เกือบจะลงมือสำเร็จแล้ว กลับจู่ ๆ พลังลึกลับสายหนึ่งก็พลุ่งพล่านออกมาจากตัวเย่ปู้หวี่ เกือบทำให้มันที่เพิ่งเกิดมาได้ตายคามือ
มีลางบอกเหตุมาตั้งนานแล้ว!
[ราชาสายลมสายฟ้า]เอามือกุมหัว ส่งเสียงครวญครางออกมาจากลำคอ
"แม่เจ้า ฉันช่างมีชีวิตรอดเหลือเกิน"
มู่ปิงเกอเสนอ "มารวมพลังที่เรามีอยู่ในตอนนี้ดูดีกว่า เพื่อเตรียมตัวสำหรับอนาคต"
ซูอูเว่ยยิ้มแล้วพูด "งั้นให้ฉันพูดก่อนละกัน ฉันน่าจะง่ายที่สุด ภัยธรรมชาติที่ยังไม่ก่อตัว[ความอาลัยแห่งสุริยะ] ในร่างธรรมดามีพลังการต่อสู้ระดับหก ฐานะก็เรียบง่าย เป็นตะวัน เป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งครึ่งหนึ่งของสภาวิศวกรรมก่อสร้าง"
โหลวกวานซานชี้มาที่ตัวเอง "ฉันต่างหากที่ง่ายที่สุด ลูกหลานแห่งพิภพ ไม่มีฐานะวุ่นวายอะไร ควบคุมป้อมปราการดินได้ กำลังลองควบคุมแผ่นดินของเขตสามอยู่ พอวันหน้าฉันมีพลังมากพอ ก็จะเป็นราชาแห่งพิภพที่คู่ควรโดยไม่ต้องสงสัย จบ"