เมื่อเห็นฉุกฟ้าพังทลายรับงานนี้ไป ทุกคนโล่งใจ แต่ก็อดตื่นเต้นไม่ได้
รับก็รับแล้ว แต่หลังจากนี้ชีวิตคงไม่ดีนัก
ช่างเถอะ ยังไงเมื่อก่อนก็ไม่ได้ดีอะไรอยู่แล้ว ชินซะดีกว่า
สู้ไปเรื่อย ๆ ยังไงก็ได้ประสบการณ์มา
แถมยังมีคนรุ่นใหม่ต่อ
ฉุกฟ้าพังทลายรับหน้าที่ออกไปขยายอาณาเขต ส่วนทีมขอบฟ้าคอยอยู่หลังบ้าน ดูแลจัดการเรื่องต่าง ๆ สนับสนุนซึ่งกันและกัน
ใครว่าไอ้คู่ฟ้ากับดินนี้ไม่ดีน่ะ มันดีจะตายไป
กงเจียหยงมองเว่ยฉางหมิงด้วยความพึงพอใจ: “โลกนี้ ในที่สุดก็เป็นของพวกเธอ”
ซ่งอี๋ยิ้มแห้ง ๆ มองไปที่ฉุกฟ้าพังทลาย
“รับก็ดี แล้วหลังจากนี้หน่วยงานใหญ่ ๆ คงจะส่งต่อให้ทีมขอบฟ้าดูแล ถ้าพวกเธอมีเรื่องอะไรก็ติดต่อพวกเขาได้เป็นอันดับแรก ร่วมมือกันปกป้องโลกปัจจุบันให้ปลอดภัย”
เว่ยฉางหมิงวางปากกาลง: “รับรองว่าทำภารกิจสำเร็จ วางใจได้ทุกคน ถ้าฉุกฟ้าพังทลายทำอะไรเกินขอบเขต ทีมขอบฟ้าของเราจะจัดการพวกมันให้แน่นอน!”
พูดด้วยความรู้สึกจริงใจ ไม่มีเสแสร้งแม้แต่น้อย
เย่ปู้หวี่กับพวกมองไปที่สมาชิกทีมขอบฟ้า แล้วก็หัวเราะออกมาอย่างจนใจ
“พวกนี้เป็นพี่น้องร่วมทุกข์ร่วมสุขกันจริง ๆ เพื่อนกันไปไหนไปด้วย ใครทิ้งใครก่อนก็เป็นหมา”
กงเจียหยงดูเวลาก็ว่าพอแล้ว เรื่องที่เหลือไว้ประชุมทีหลังก็ได้
“ในเมื่อเรื่องหลักจัดการเสร็จแล้ว ทุกคนก็พักผ่อนได้ กลับไปที่ตำแหน่งของตัวเองได้เลย”