ลมแรงพัดกระโชกมาพร้อมสายฟ้าฟาดลงมาอย่างดุร้าย [ราชาสายลมสายฟ้า]ยื่นมือเข้าหาหยวนอินเข่อ
คนผู้นี้ไม่ปกติ ดูเหมือนนางจะทำอะไรบางอย่าง
หยวนอินเข่อเอียงศีรษะเล็กน้อย พร้อมยกนิ้วชี้ขึ้น
"จุ๊ๆ... ความฝันอันงดงามหายากนัก นายก็ไปด้วยเถอะ"
[ราชาสายลมสายฟ้า]รู้สึกเพียงวิญญาณสั่นสะเทือน แล้วกลายเป็นสายลมที่ลอยขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้
วิญญาณของเย่ปู้หวี่ที่หลับใหลหลุดออกจากร่าง บนหน้าผากมีอักษรหนึ่งตัว หรืออาจเรียกว่าสัญลักษณ์หนึ่งแวบขึ้นมา
จากนั้นสัญลักษณ์นี้ก็ขยายใหญ่ขึ้นอย่างฉับพลัน ครอบคลุมหอพักสองหลัง แล้วหายไปพร้อมกับวิญญาณหลายดวง
หยวนอินเข่อเอามือไขว้หลัง มุมปากยกยิ้มอย่างซุกซนและร่าเริง จ้องมองอักขระที่วาบผ่านกลางอากาศ แล้วก้มตัวเล็กน้อย พร้อมส่งคำอวยพรด้วยเสียงที่ได้ยินเพียงคนเดียว
"ท่านประมุข ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพ"
คนที่ซ่อนตัวอยู่ตรงมุมเดินออกมา เวินหลิงขมวดคิ้วจ้องมองหยวนอินเข่อ
"คนของหอประชุมกอบกู้โลก? เธอทำอะไรลงไป?"
หยวนอินเข่อยิ้มบางๆ: "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แค่ทำตามคำสั่งของท่านประมุขเท่านั้น"
"เธอเป็นที่นั่งที่เท่าไหร่?"
"ที่นั่งที่เจ็ด บทเพลงแห่งฝัน แล้วเธอล่ะ พิพากษา ใครส่งเธอมา?"
หยวนอินเข่อไม่คิดปิดบังตัวตน กลับยิ้มมองคนตรงหน้าอย่างสนใจ
"ให้ฉันเดานะ ในสี่สำนักแห่งการสังหาร เธอเป็นคนของสำนักไหน... เป็น...สำนักฆ่า?"