คนทั้งฝูงในที่นี้พร้อมใจกันส่งสายตาที่เต็มไปด้วยข้อสงสัยไปยังสองคนที่พูดออกมา ใบหน้าของพวกเขาเขียนความไม่เชื่อและความสงสัยอันลึกซึ้งเอาไว้ชัดเจน บรรยากาศเปลี่ยนจากเดิมเป็นหนักอึ้งและละเอียดอ่อนขึ้นทันที
ฟางจือซิ่นเงียบไปครู่หนึ่งแล้วเอ่ย "โธ่... พวกคุณรู้จักกันจริงเหรอ?"
มู่ปิงเกอปวดหัวสุดขัดใจ "มีปัญหาเล็กน้อยน่ะค่ะ ขอถามหน่อย... พวกคุณหาเธอเจอได้อย่างไร?"
ตามหลักการแล้ว เย่ปู้หวี่ไม่น่าจะปรากฏตัวเร็วขนาดนี้ คงเป็นเพราะคนพวกนี้ทำอะไรบางอย่าง
"ช่างมันเถอะ ไม่ว่าอย่างไรก็ขอบคุณที่ช่วยเหลือ ถ้าไม่ใช่เพราะพวกคุณทำอะไรบางอย่าง เธอคงไม่ฟื้นคืนมาเร็วขนาดนี้"
ซูอูเว่ยถอนใจยาว "มีชีวิตอยู่ก็ดีที่สุดแล้ว แม้ดูเหมือนสมองจะมีปัญหาอยู่บ้างก็ตาม"
ทุกคน: ...
ฟังดูแล้วข้างในต้องมีเรื่องราววุ่นวายและประหลาดซับซ้อนซ่อนอยู่แน่นอน
ยังไม่ทันที่พวกเขาจะได้ไล่ถามรายละเอียดต่อ หว่านหลานกับพวกก้าวยาว ๆ เดินข้ามมาถึงตัวอย่างรวดเร็ว
โข่วอิ้งกวาดสายตามองก็เห็นเด็กเย่ปู้หวี่ที่ถูกผ้าปูที่นอนพันแน่นอยู่ทันที ปฏิกิริยาแรกคือถอนหายใจยาว หัวใจที่แขวนลอยก็ได้กลับลงมาอยู่ในที่สุด
ในใจนึกว่า ดีเหลือเกิน ตราบใดที่ยังมีชีวิตอยู่ก็ดีกว่าสิ่งใด เรื่องอื่นย่อมหาทางแก้ได้เสมอ
ในเวลาเดียวกัน บรรยากาศหม่นหมองเศร้าหมองที่ครอบงำโหลวกวานซานอยู่ทั้งตัวก็ค่อย ๆ จางหายไปในชั่วขณะนั้น เขาแม้แต่ยังยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว สีหน้าดูโล่งอกขึ้นชัดเจน