หว่านหลานพูดตรงไปตรงมา: "มันยาวเกินจะสรุปสั้น ๆ แล้ว สถานการณ์โดยรวมเป็นแบบนี้ เพื่อแสดงความจริงใจ เดี๋ยวขอแนะนำตัวก่อน
ฉันคือหว่านหลาน สมาชิกฉุดฟ้าพังทลาย คนข้าง ๆ ฉันคือมู่ปิงเกอ เจ้าของพลังเวลาที่ส่งสัญญาณไปหาพวกนาย ส่วนซูอูเว่ยที่แท้จริงคือดวงอาทิตย์ก็แนะนำตัวไปแล้ว
คนที่อ้างตัวว่าบุตรแห่งปฐพีคือโหลวกวานซาน คนที่เงียบกริบไม่พูดอะไรคือโข่วอิ้ง และเจ้าเด็กที่ดูท่าจะขี้ขลาดหน่อย ๆ นี่……ก็คือหัวหน้าทีมของพวกเรา"
สายตาอึ้งงันทั้งหมดพุ่งเข้ามารวมที่ตัวเย่ปู้หวี่ตัวเล็ก
เด็กน้อยกระพริบตาแดงก่ำ ท่าทางอยากจะหลบเข้าที่ซ่อนอีกครั้ง
ฟางจือซิ่นสูดลมเย็นเข้าเต็มปอด: "นายหมายความว่า เจ้าตัวจิ๋วนี่คือหัวหน้าทีมของพวกนาย?"
หยานชูก็เริ่มสงสัยบ้าง: "ดูท่าทางเธอ……ไม่เหมือน"
ใครก็ตามที่เห็นเด็กตัวเล็กที่ตกใจจนแข็งทื่อทั้งตัว แทบขยับไม่ได้ตรงหน้านี้ ย่อมไม่มีทางเชื่อมโยงเธอเข้ากับผู้นำทีมระดับแถวหน้าที่ครองจักรวาลได้เลย
โหลวกวานซานยื่นมือทั้งสองออกไปช้า ๆ ด้วยสีหน้าจริงจังและเคารพ กล่าวแนะนำแก่ทุกคน:
"ไม่ โปรดอย่าเอะใจสงสัย เธอคือหัวหน้าทีมของเราจริง ๆ แม้ตอนนี้เธอจะชั่วคราวหูหนวกจากความทรงจำในอดีต ภายนอกดูขี้อายกลัวคน แถมยังดูขี้ขลาดอีก แต่เธอไม่ใช่แค่ผิวเฉยอย่างที่เห็นแน่นอน"
เมื่อฟังคำอธิบายเช่นนั้น ทุกคนแม้ยังฝังใจความสงสัยไว้ ก็ทำได้แต่ยอมรับคำอธิบายนั้นอย่างจำใจ
กระนั้น จักรวาลกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต สิ่งมหัศจรรย์มีให้เห็นไม่รู้จบ เรื่องเหลือเชื่อแบบไหนก็เกิดขึ้นได้