นอกจากโลกสีน้ำเงินเข้มลึกนั้น เรืออวกาศลำหนึ่งจอดนิ่งอยู่ท่ามกลางจักรวาลอันไพศาล
ภายในห้องโดยสาร กลุ่มคนเกาะกลุ่มกันอยู่ สายตาทุกคนพร้อมเพรียงกันเหลือบไปที่ใต้โต๊ะ
ตรงนั้นมีร่างเล็ก ๆ ตัวหนึ่งถูกผ้าเช็ดตัวสีขาวสะอาดพันแน่นทั้งตัว
สิ่งมีชีวิตลึกลับใต้ผ้านั้นขยับตัวเบา ๆ สั่นเทาอยู่ ใบหน้าทุกคนเต็มไปด้วยความสงสัยและไม่มั่นใจ ต่างหันไปมองเพื่อนข้าง ๆ อย่างลังเล ราวกับถามกันเงียบ ๆ ว่านี่มันเรื่องอะไรกันแน่
"ใครน่ะ! ใครพาเด็กบ้านตัวเองมาที่แบบนี้!"
"พวกนายแน่ใจนะว่ามันเป็นเด็กจริง ๆ? ดูเหมือนสัตว์เล็ก ๆ ต้นกำเนิดไม่ชัดมากกว่า..."
"ฟางจือซิ่น นายรู้ไหมว่ามันคืออะไร..."
คนที่กำลังจะถามต่อหันไป คำที่ขึ้นคอก็เงียบสนิทไปเสียก่อน ถามต่อไม่ออก
สองทีมที่เมื่อครู่ยังปะทะกันดุเดือด ราวกับจะระเบิดจักรวาลทั้งใบ ตอนนี้กลับเงียบผิดปกติ
สมาชิกแต่ละคนหน้าเศร้าหมอง ตามืดมัว
หลังความเงียบและการรอคอยอันยาวนาน ในที่สุดชายผมขาวหน้าตาสะดุดตาคนหนึ่งก็เอ่ยปากขึ้นช้า ๆ
เส้นผมสีเงินขาวราวหิมะของเขาเด่นชัดใต้แสงสลัว ดวงตาลึกล้ำของเขาแฝงความคิดและเรื่องราวไร้ที่สิ้นสุด
"ใจเย็นก่อน ของหายากแบบนั้นจะเป็นลูกฟางจือซิ่นก็ไม่มีทาง ส่วนเรื่องวงล้อเวียนว่านน่ะ ชีวิตคนที่พวกนายสร้างขึ้นมาเอง ไม่อธิบายกันหน่อยเหรอ?"