ทุกคนราวกับตื่นจากฝันร้าย รับการบังเกิดใหม่
"ตะวันออกแล้ว..."
บางคนพึมพำเบา ๆ บางคนน้ำตาไหลโดยไม่รู้สาเหตุ ไม่รู้ว่าเป็นความยินดีที่รอดจากหายนะ หรือร่ำไห้ให้วิญญาณบางดวงที่จากไป
ชั่วขณะนั้น ทุกสรรพสิ่งฟื้นคืน ชั่วพริบตา ดวงดาวหลับใหลชั่วนิรันดร์
นี่เป็นครั้งแรกที่ฉู่ทิงชิงเห็นสติของดาวดวงตัวเอง แต่ไม่เคยคิดมาก่อนว่าการพบกันครั้งแรกคือการจากลาชั่วนิรันดร์
และไม่เคยคิดว่า คนแรกที่จุดไฟวิญญาณของเธอ คือดาวดวงนี้
เย่ปู้หวี่ลูบหัวตัวเอง ความรู้สึกอุ่น ๆ นั้นดูเหมือนจะยังอยู่ แต่เธอกลับรู้ชัดเจนเหลือเกินว่า ความรู้สึกนี้ จะไม่มีอีกแล้ว
อวี้ฝูถอนหายใจยาว: "สติแบบนี้ ถูกทำลายไปนับไม่ถ้วนแล้ว สิ่งที่พวกเธอเห็นไม่ใช่ดวงแรก แต่เป็นดวงสุดท้าย บ้างรวมตัวเป็นภัยธรรมชาติ บ้างแตกเป็นผุยผง ถูกกลืนกินจนสิ้น
เราไม่มีเวลาแล้ว นี่คือดินแดนสุดท้าย..."
นางมองเย่ปู้หวี่และคนอื่น ๆ อ้าปากอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว ทำได้เพียงซ่อนทุกอย่างไว้ในใจ เพื่อทำงานของตัวเองให้สำเร็จ
นางยื่นมือออกไป ชี้ไปที่หอคอยวันสิ้นโลกนั้น แต่กลับลังเล ไม่ยอมวางลง
สิ่งปลูกสร้างนี้ ดูเหมือนจะขาดอะไรบางอย่าง
ในขณะที่อวี้ฝูงงงวย เย่ปู้หวี่มองไปที่ดวงจันทร์ดวงนั้น บางที เศษเสี้ยวผืนนั้นนั้นอาจจะเป็นชิ้นส่วนสุดท้าย
หอคอยวันสิ้นโลกสามารถคาดเดาความคืบหน้าของวันสิ้นโลกจากเหตุการณ์สำคัญในโลกปัจจุบัน เปรียบเสมือนการทำนายชะตากรรมของโลกปัจจุบัน บางทีที่หอคอยวันสิ้นโลกไม่สามารถวิเคราะห์ได้อย่างสมบูรณ์ ก็อาจเป็นเพราะสิ่งนี้