หลังจากตื่นขึ้นจากความโกลาหล เย่ปู้หวี่ก็ผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียงทันที เสื้อนอนเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ เบื้องหน้าเป็นภาพสีสันที่พร่าเลือน ราวกับกินเห็ดพิษเข้าไป เวียนหัวจนโลกหมุน
เธอส่ายหัวเพื่อปัดภาพวุ่นวายในสมองออกไป แล้วสวมรองเท้าแตะรีบพุ่งออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว เคาะประตูห้องของมู่ปิงเกอ
เมื่อครู่คงไม่ใช่ความฝันใช่ไหม
เธอผลักประตูห้องตัวเองออก ก็เห็นมือของหว่านหลานกำลังจะเคาะลงมา พอตั้งตัวไม่ทัน มือนั้นก็เคาะลงบนหัวเธอโดยตรง
"แค่ก...อุ๊ย เจ็บนะ"
เย่ปู้หวี่กุมหน้าผากตัวเอง มองหว่านหลานอย่างน้อยใจ ก่อนจะเคาะเบาๆ หน่อยไม่ได้หรือไง
แรงขนาดนี้ เธอเริ่มสงสัยว่าอีกฝ่ายตั้งใจจะเคาะประตูจริงๆ หรือว่าจะเคาะหัวเธอกันแน่
หว่านหลานสีหน้าเคร่งเครียด "พูดเรื่องสำคัญ ฉันรีบร้อนมาที่นี่ก็เพื่อยืนยันเรื่องหนึ่ง เดี๋ยวนะ... เรากลับมาอดีตได้จริงๆ ใช่ไหม?"
ขณะนั้น ประตูห้องของมู่ปิงเกอก็ถูกผลักออก เธอมองเห็นเย่ปู้หวี่และหว่านหลานในทันที ชั่วพริบตาที่สายตาสบกัน ความลังเลสุดท้ายในใจก็สลายไป
"ลงไปข้างล่างกันเถอะ คิดว่าซูอูเว่ยพวกนั้นคง..."
คำพูดของมู่ปิงเกอยังไม่ทันจบ เสียงตะโกนดังลั่นก็ดังมาจากนอกอาคาร
"หัวหน้าทีม! เรากลับมาจริงๆ!"
เสียงของโหลวกวานซานดังก้องเหมือนลำโพงขยาย เสียงสะท้อนไปมาระหว่างตึกพักสองหลัง
เย่ปู้หวี่ผลักหน้าต่างระเบียงออก มองไปที่ตึกพักชาย ชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่บนขอบหน้าต่าง พอเห็นพวกเธอก็โบกมือทักทาย