ศพดิบนับล้านตัว แค่กระจายกำลังก็ใช้เวลาไม่น้อยแล้ว
จานโลหะถูกกลุ่มศพดิบบดบังไว้หมดแล้ว เสียงร้องโหยหวนที่ไร้ระเบียบกดทับความกังวลของทุกคน กลิ่นอายหายนะอันหนาแน่นท้าทายความอดทนทางจิตใจของพวกเขาอย่างไม่หยุดหย่อน
ฝูงศพดิบดำทะมึนลากร่างที่บิดเบี้ยว ใบหน้าอาฆาตกร่างพุ่งเข้ามาหาพวกเขา ภาพมนุษย์ที่พังทลายเช่นนี้สร้างแรงกดดันมากกว่าที่คิดไว้เสียอีก
ถึงแม้จะสร้างข้อบอกตัวเองทางจิตใจไว้มากมาย รู้ว่านี่คือการสอบ และรู้ว่าตัวเองเอาชนะเจ้าพวกนี้ได้
แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับฝูงศพดิบดำทะมึนที่บุกเข้ามา ความอยากกรีดร้องในใจยากที่จะกดเอาไว้ได้จริงๆ
สีหน้าเย่ปู้หวี่ซีดขาวลงทันที แขนที่ยกปืนเริ่มปวดเมื่อย นับไม่ถ้วนว่ายิงกระสุนไปกี่นัด และฟังไม่ชัดว่าเสียงรอบข้างตะโกนอะไรกัน
เสียงร้องอันบ้าคลั่งกระแทกสมอง ศพดิบพุ่งเข้ามาอย่างไม่ขาดสายราวกับคลื่นทะเล แต่พวกเขามิได้เป็นโขดหินที่มั่นคงแข็งแกร่ง
เธอสัมผัสได้เป็นครั้งแรกว่า พลังของมนุษย์นั้นจำกัดเพียงเท่านี้
“นี่จะให้สู้ยังไง ยากที่จะจินตนาการว่า ในสายตาคนอื่นมันน่าสะพรึงกลัวขนาดไหน”
สิ่งที่เธอเห็นเป็นเพียงหุ่นไม้ ยังน่ากลัวขนาดนี้ ในสายตาคนอื่นที่เป็นศพดิบจริงๆ คงไม่ทำให้คนเป็นบ้าไปจริงๆ หรอกเหรอ?
เจ้าปลาวาฬน้อยหาวหนึ่งครั้ง “ภายใต้การกัดกร่อนของกลิ่นอายหายนะ บางทีอาจจะเป็นบ้าไปจริงๆ ก็ได้ แต่เห็นได้ชัดว่าในวินาทีที่เสียสติ จะถูกส่งตัวออกไป