“เพื่อนของฉันยังอยู่ไหม?”
โข่วอิ้งส่ายหน้า:“ผู้อาวุโสหยิงสื่อจากไปหลายปีแล้ว คนที่ตามหาฉันคือลูกสาวของเขา ผู้อำนวยการหยิงเฉา”
“อย่างนั้นหรือ” โข่วเฉี่ยเอ่อร์ถอนหายใจ “ฉันไม่ดูคนผิด เขาเป็นคนที่ไว้ใจได้”
โข่วอิ้งถามอย่างสงสัย:“คุณรู้อยู่แล้วว่าหยิงสื่อเป็นคนธรรมดา ทำไมถึงฝากเรื่องนี้ไว้กับเขา”
เท่าที่เขารู้ ผู้อำนวยการหยิงเฉาเป็นคนธรรมดา พ่อของเธอก็เป็นแค่นักวิจัยธรรมดา
หลังโข่วเฉี่ยเอ่อร์ตาย หยิงสื่อใช้ทั้งชีวิตตามหาสิ่งที่เรียกว่ามรดกจากเบาะแสที่โข่วเฉี่ยเอ่อร์ทิ้งไว้ พอชีวิตถึงจุดจบก็ส่งต่องานที่ยังไม่เสร็จให้ลูกสาว
หยิงเฉาเดินตามทางของพ่อ ค้นหาต่อไป จากหญิงสาววัยสดใสรุ่งโรจน์กลายเป็นหญิงชราที่โรยรา กว่าจะพบตัวเขา
“เพราะเขาเป็นหยิงสื่อไงล่ะ”
โข่วเฉี่ยเอ่อร์เงยหน้าขึ้น นึกถึงอดีตที่ผ่านมา
“เขาชอบได้เปรียบเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่ใช่คนที่ประจบประแจงใคร ยังดื้อรั้นด้วย เขาชอบนินทาอาจารย์ของเขาลับหลัง สิ่งที่เขารักที่สุดคือการถูกอาจารย์ถามว่า เธอมีความคิดเห็นอะไรไหม
ฉันเคยคิดว่าจะออกหน้าช่วยเขา แต่เขาปฏิเสธทุกครั้ง ตอนที่รู้ตัวตนของฉัน เขาเครียดจนมือเหงื่อออก แต่เขากลับเป็นคนที่รักษาคำพูดมาก
แต่ไม่มีใครเหมาะกว่าเขาแล้ว ไม่มี”
โข่วเฉี่ยเอ่อร์เอ่ยด้วยความหดหู่:“ตอนนั้นสถานการณ์คับขัน ฉันไม่มีเวลามากพอจะแยกแยะใครคือมังกรที่ตกต่ำ ทุกคนเคยร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กันมา จะให้ไปสงสัยก็ทำไม่ได้