ลมเย็นพัดหวนขึ้นมาจากใต้หน้าผา พัดใบไม้เขียวที่ร่วงหล่นเป็นพรืดปลิวขึ้นสู่ท้องฟ้า ลอดสายตาของโหลวกวานซาน แล้วปลิวหายไปไกล
โหลวกวานซานนั่งขัดสมาธิ จ้องมองท้องฟ้าที่แจ่มใสราวกับหินแหงนดูฟ้า
"ยังไม่มาอีกหรือไง"
ในขณะที่เขารอคอยอยู่อย่างอดทน เงาดำก็ปรากฏขึ้นในสายตาโดยไม่มีความผิดปกติใดๆ และขยายตัวอย่างรวดเร็ว
โหลวกวานซานรู้สึกเพียงว่าท้องฟ้าสีครามเปลี่ยนภาพในพริบตา วินาทีก่อนยังเป็นช่องทางผ่อนคลายสายลมเย็นสบาย วินาทีถัดมาดันข้ามไปยังห้องถ่ายทอดสดสยองขวัญ
และเปิดฉากมาด้วยการโจมตีหนักหน่วงจนหัวใจเกือบหยุดเต้น
ร่างดำมืดปรากฏขึ้นตรงหน้าอย่างไม่ทันตั้งตัวราวกับผี โหลวกวานซานคว้ากำปั้นชกออกไปโดยสัญชาตญาณ
"ปัง!"
วินาทีที่คนชุดดำปลิวออกไป โหลวกวานซานก็ตระหนักได้ว่า ตัวเองดูเหมือนจะได้ต่อยพระเอกช่วยชีวิตของตัวเองเข้าให้
"เฮ้ย ไม่ใช่น่ะสิ!"
เมื่อรู้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป โหลวกวานซานก็เริ่มมาตรการแก้ไข พุ่งตัวออกไปกระโดดถลา กางแขนทั้งสองข้าง
แล้วก็ได้แต่มองดูคนชุดดำกระแทกพื้น ดีดตัวขึ้น แล้วร่างหนักอึ้งของตัวเองก็ตูมตามลงไปทับร่างอีกคน ก่อให้เกิดความเสียหายซ้ำสองอย่างแม่นยำ
จบเห่ ยิ่งกว่าต่อยอีก ยังแถมความเสียหายซ้ำสองระดับเทพอีก
โหลวกวานซานในตอนนี้สิ้นหวังสุดขีด
"พุ่ย!"
เลือดสดพ่นออกมาหนึ่งคำ คนชุดดำซูบซีดหมดเรี่ยวแรง
"อย่าตายนะเว้ย!" โหลวกวานซานตะโกนอย่างร้อนรน
คนชุดดำพ่นเลือดเก่าออกมาอีกหนึ่งคำ ถ้าไม่ใช่เจ้าหมอนี่ ฉันจะได้ซอมซ่อขนาดนี้ไหม!