ความทรงจำแปลกหน้าร่วงหล่นผ่านไปดั่งหนังสือที่ถูกพลิกอย่างรวดเร็ว เขาเป็นเพียงผู้ชมที่มองผ่านไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งเสียงที่เปี่ยมด้วยความหวังดังขึ้นจากส่วนลึกของวิญญาณ
นั่นคือเสียงแรกเริ่มของการกำเนิดวิญญาณของเขา พร้อมด้วยคำอวยพรที่ถูกจารึกไว้ในความทรงจำส่วนลึก
"เจ้าจะเป็นมรดกที่ข้าทิ้งไว้ให้แก่โลกปัจจุบัน และจะเป็นดาบสุดท้ายที่ข้าฟันใส่คณะความว่างเปล่า เจ้าจะได้เห็นอนาคตที่ข้าไม่อาจเอื้อมถึง พร้อมกับความทรงจำและความรู้ของข้า
แน่นอนว่า เมื่อเทียบกับสิ่งเหล่านี้ ข้าอยากให้เจ้าได้เป็นตัวของตัวเองมากกว่า ข้าจะหลอมวิญญาณของข้าที่ไม่อาจกลับสู่แม่น้ำลืมเลือนให้กลายเป็นปุ๋ย วันหนึ่งวิญญาณใหม่ทั้งหมดจะถือกำเนิดขึ้นมาจากมัน
หากไม่รังเกียจ ก็ใช้ชื่อโข่วอิ้งเถอะ แสงสว่างอาจดับลง แต่เงามืดจะคงอยู่ตลอดไป ข้าหวังว่าเจ้าจะมีอายุยืนยาว มีสุขภาพดี มีความสุข ไม่จำเป็นต้องใช้ชีวิตอย่างสง่างามยิ่งใหญ่
จงเดินหน้าต่อไปพร้อมกับคำอวยพรของข้า และไปเป็นสักขีพยานในอนาคตของโลกปัจจุบันเถิด"
ระหว่างที่แสงและเงาสลับกัน เงามืดรวมตัวกันเป็นมีดสั้นอันคมกริบ โข่วอิ้งลืมตาขึ้นมาอย่างกะทันหัน มีดสั้นในมือกระแทกลงบนอุปกรณ์อย่างแรง
"กรอบ..."
รอยแตกเหมือนใยแมงมุมปรากฏขึ้นบนอุปกรณ์ แผ่กระจายไปทั่วฉาก สายตาอันเฉียบคมของโข่วอิ้งจับจ้องไปที่อุปกรณ์ที่ไม่โดดเด่นในมุมหนึ่ง
มีดสั้นในมือแทงทะลุเป้าหมายตรง ๆ ฉากที่สร้างจากความทรงจำพังทลายลง
วิญญาณเร่ร่อนที่ทำหน้าที่ช่วยเหลือยังคงหมกมุ่นอยู่กับฉากเมื่อครู่ โข่วเฉี่ยเอ่อร์ ชายผู้เคยยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกปัจจุบัน
ไม่คิดเลยว่าจะได้ยินชื่อของเขาที่นี่
โข่วอิ้งก้าวเดินเข้ามา: "นี่คือบททดสอบของแม่น้ำลืมเลือนหรือ?"