เย่ปู้หวี่ลดขนตาขาวราวปุยหงส์ลง มองตามอย่างเงียบๆ แล้วหันหลังเดินไปสองสามก้าว ก่อนจะได้ยินเสียงกิ่งไม้แห้งถูกเหยียบหักดังมาจากด้านหลัง ร่างทั้งร่างตึงเกร็ง
ฝีเท้าเร็วขึ้นเรื่อยๆ เร็วขึ้นเรื่อยๆ แล้วก็วิ่งหนีอย่างบ้าคลั่ง
"แม่เจ้า! เปิดมาเล่นใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ?!"
คนจากสมาคมมหาวิทยาลัยแอบสังเกตการณ์พื้นที่แห่งนี้อยู่ จอภาพขนาดมหึมาฉายรหัสจำนวนนับไม่ถ้วน แต่ละรหัสแทนผู้สอบหนึ่งคน
เมื่อใดก็ตามที่เกิดความผิดปกติ พวกเขาที่อยู่ตรงนี้จะลงมือทันทีเพื่อความปลอดภัยของผู้สอบ
ครูแต่ละคนสามารถตรวจสอบสถานะของนักเรียนที่ตนสนใจได้จากเทอร์มินัลของตัวเอง จอใหญ่จะแสดงเฉพาะสถานการณ์อันตรายเท่านั้น
"ผู้อำนวยการหลาน มาดูการแสดงของคุณมู่ด้วยกันไหม?" ชายร่างสูงใหญ่แต่งกายเรียบง่ายเอ่ยขึ้น
"ไม่ล่ะ ครูจ้าวเจ๋อ ฉันจะดูนักเรียนอีกคนหนึ่ง" หลานหวยอวี้ปฏิเสธไป ด้วยพลังระดับสามของมู่ปิงเกอ รับมือกับภัยพิบัติระดับสี่ได้ไม่ใช่ปัญหา
เธอกลับเป็นห่วงเย่ปู้หวี่มากกว่า เธออาจเป็นผู้สอบที่มีพลังต่ำที่สุดในจำนวนทั้งหมด
"นักเรียนอีกคน?"
ครูคนอื่นๆ เริ่มสนใจ นักเรียนแบบไหนกันที่ทำให้หลานหวยอวี้ยอมทิ้งมู่ปิงเกอเพื่อไปสนใจ
หลานหวยอวี้ไม่ได้ปิดบังใคร พูดถึงเย่ปู้หวี่ขึ้นมาตรงๆ
"นักเรียนรับพิเศษที่สถาบันศึกษาสี่สัญลักษณ์รับเข้าใหม่ เพิ่งตื่นรู้ได้ไม่นาน"
"หรือว่าจะเป็นอัจฉริยะที่เก่งกว่ามู่ปิงเกออีก?"